va in manam...

پنجره

2007-03-30T14:55:00.000-07:00

پنجره اي بدون پايه ، بدون چارچوب ، بدون شيشه
يك مدخل ، و در كنارش هيچ چيز
به غير از شكافي وسيع
دانه دانه ، معلق ، سنگلاخ ،
...
من آسمان را مي بلعم ، من آسمان را دفع مي كنم.
من دامي اندر دامي ديگرم،
ساكني سكني گزيده ،
آغوشي در آغوشي كشيده ،
پرسشي در پاسخ به يك پرسش.
تمايزي ميان آسمان و زمين
نمي تواند راه مناسبي براي درك هستي باشد.
اين فقط به كسي امكان طي طريق مي دهد كه به نشانه هاي دقيقتري آگاه است.
تا كه سريعتر بيابد،
آنكسي كه مرا چشم در راه است.
علامت هاي شناسايي من حيرت و ياس من اند.

پي نوشت:

اين ترجمهايست از يكي از اشعار خانم شيمبورسكا از زبان انگليسي

مسيح من

2007-03-25T15:40:00.000-07:00

اين هم از مسيح من

صبع نزديك است

2007-03-18T17:37:00.000-07:00

صبح نزديك است. و لي هنوز سپيده نزده. هنوز بيدارم و در مركز دايره اي كه دهها شمع روشن آنرا تشكيل داده اند نشسته ام. در چهار جهت اتاق سايه ام بر ديوارها نقش بسته است، سايه هايي لرزان و پيكره هايي متفاوت از هم به جهت فرم و اندازه. به هر سو مي نگرم منم. اما نه! "داوود آزاد" به صدايي محزون مي خواند:

من آن ماهم كه اندر لا مكانم
مجو بيرون مرا در عين جانم
تراهر كس به سوي خويش خواند
ترا من جز به سوي خود نخوانم

صدايش تمام ذرات فضا را پر كرده است. به موجودات عجيبي فكر مي كنم كه سايه اندامم بر ديوار ايجاد كرده اند. فكر مي كنم به اينكه سايه را هيچ قضاوتي در پي نيست. سايه نه رنگ دارد و نه جنسيت. پس هيچ تبعيضي را حاصل نيست. سايه ، سايه است و مهم نيست كه متعلق به كيست.

مرا هم تو به هر رنگي كه خواني
اگر رنگين اگر ننگين ندانم
سخن كشتي و معني همچو دريا
درآ زو تر كه تا كشتي برانم

سپيده زده است. خورشيد از شمعم هايم پر نورتر است. ديگر سايه اي بر چهار جهت ديوار نيست.و اين باز منم. بي هيچ سايه اي

خود نگاه

2007-03-10T13:50:00.000-08:00

به چشم خود نگاه در تو مي نگرم،
گناهي بزرگ
كه مرا در ارتكابش جرمي
ندانم كه هست يا نه.
به چشم خود نگاه در من مي نگري،
گناهي بزرگ
كه ترا در ارتكابش جرمي
ندانم كه هست يا نه.
ما، بيگانه زهم، يا به هم نزديكيم
ما گناهكاران بي خود
كه ندانم عقوبت مان به چيست
هست يا نيست؟
آنچه دانم
اين كه ندانم كه از ماست كه برماست؟

تقسيم

2007-03-06T12:30:00.000-08:00

مدام تقسيم مي شوم،
بي هيچ مجال ضربي
مي خواستم در من، در تو، در او ضرب شويم،
ما نشديم
تقسيمم مكنيد
من به منم راضيم.

گه گيجه

2007-02-21T16:13:00.000-08:00

سرم گيج مي رود. چشم هايم سياهي مي رود. كورسوي نور خاموش مي شود. نمي بينم. صداي سردردم را اما مي شنوم. گيج گاه هايم لنگ مي زند. صداي كليك موس، پچ پچ هاي تلفني، آب مي نوشم. ساقه طلايي به سختي از گلو پايين مي رود. بد سليقه خودتي! سرم گرم شده، شوفاژ هنوز روشن است. چون باران آمده، هوا خنك شده.اخبار،اخبار،اخبار.فيلتر، فيلتر، فيلتر.تو رو يادش رفته؟ به جهنم. عاقبت سابينا را هنوز نمي دانم. ميل باكسم با مشقت زياد از زير بار كانكشنهاي لعنتي بالاخره باز مي شود. ميل "استوارت" است. باز سرم گيج مي رود.دهانم تلخ مي شود. باور نمي كنم بعد از اين همه وقت. انتظار نداشتم هنوز مرا يادش باشد. من كه اورا خوب به ياد دارم. يادش مي افتم. دوست ندارم محبت هايش را بي پاسخ بگذارم. اما پاسخ ميلش را به وقت ديگر مي اندازم. از اينكه شاگردش نشدم غمگين شد. ايراني ديگري را كه از شاگرديش فارق التحصيل شده بهم معرفي مي كند. دوستان خوبي مي شويد. اين همه قطعيت آزارم مي دهد. صورتش صاف بود. اما لب شكري داشت. داشت كه داشت. پوشه زير دستم آبي است. بد سليقه گي ام به استفراغم مي اندازد. افي لبخند مي زند. يعني به چه فكر مي كند. به من مربوط نيست. مانتو نارنجي ام چقدر چروك است. نه تا دكمه دارد. هيچوقت نمي دانستم. مگر تعداد دكمه هاي بقيه مانتوهايم را مي دانستم كه اين يكي ملولم كرده. اوه اوه چه لفظ قلم. نرگس مي گويد: خودت باش. يعني كي بودم؟ كي ام؟ آب مزه پرتغال مي دهد. پرتغال مي خورم شايد مزه آب بدهد. در كتابخانه بوي گند مي آيد. سارا مي گويد خوب اينجا پنجاه تا مرد نشسته اند. خانم ها ، آقايون وقت مطالعه تمامه. وقته نهار و نمازه. به سلامت. گربه ها باز هم باز هم به جان هم افتاده اند. پرنسس هنوز همچنان مي رقصد. خداييش عجب حالي دارد. توله سگ همسايه كنار باغچه مان مي شاشد. آفتاب مي تابد. بخار مي شود. باران شاش مي بارد. هوا خنك شده است. شوفاژ هنوز روشن است. سرم گيج مي رود. چيزي مي افتد. چيزي بر زمين مي كوبد. كله ام! شترق.

That's Life

2007-02-16T06:39:00.001-08:00

Everything Denied
Even Cry
What A Wonderful Life!

اين ور يا اون ور؟

2007-02-08T00:45:00.000-08:00

سرش رو اونطرف گردوند، اما حواسش به من بود. چشمم روي صورتش بود، اما حواسم جاي ديگه. صداي زمزمه اي ميومد. توجهي به كلمات نداشتم. آهنگ صدا مستم كرده بود، اون آهنگي نمي شنيد، معناي كلمات مستش كرده بود. مستي، مستيه ديگه.
دارنده چو تركيب طبايع آراست
از بهر چه او فكندش اندر كم و كاست؟
گر نيك آمد شكستن از بهر چه بود؟
ور نيك نيامد اين صور عيب كراست؟

نمايشگاه گروهي عكس

2006-12-21T03:37:00.000-08:00

ما جمعي از دانش آموختگان رشته گرافيك مقطع كارشناسي ارشد دانشگاه الزهرا مقدم شما را در بازديد از نمايشگاه گروهي عكسمان ارج مي نهيم

به اميد ديدار شما

زمان: دوم تا هفتم ديماه 1385

مكان: گالري كمال الدين بهزاد

آدرس: بلوار كشاورز، نبش 16 آذر

من خود نشانه اي؛ يا نشانه اي از من؟

2006-12-02T08:46:00.000-08:00

صداهايي مهيب در گوشم مي خوانند. ميهمانها همه جا نشسته اند. روي مبلها، جلو ميز، كنار پنجره ها و يا در گوشه خلوتي در آن دور. و من فقط در كنار بخاري ايستاده به فريادهاي بلندشان، به حرفهاي صد تا يك غازشان گوش مي دهم. گويي مكاشفه اي در جريان است. چهره هاشان بي حس همچون عروسكان "بونراكو" كه به زعم " رولان بارت " همچون پياز سفيدي است كه شسته باشندش. گاهي زشت، گاه زيبا. اما زشتي و زيبايي چيست جز شروط پر تكلف مكتوب مبتني بر زيباشناسي هاي احمقانه ذهن آدمها؟ روده هايم به هم مي پيچند. "تهوعي" "سارتري " رابطه مرسوم ميان " روكانتن و جهان اشيا را به ذهنم مي كشاند: "روكانتن " خود را در آينه مي نگرد و چهره خودش را همچون شي مي بيند: "هيچ چيز از اين چهره نمي فهمم. مال ديگران معنايي دارد. مال من نه. حتي نمي توانم حكم كنم كه زيباست يا زشت.به گمانم زشت است. چون اينطور به ام گفته اند. اما اين در من اثر ندارد. براستي حتي يكه مي خورم كه كسي بتواند يك همچو كيفيتي به آن نسبت دهد. انگار يك تكه خاك يا سنگ را زيبا يا زشت بناميم."(تهوع- ص 85)
ادامه مي دهد" چهره شما براي من معنايي دارد. زيرا شما را همچون موجودي انساني بيان مي كند. چهره من معنايي براي من دارد. زيرا چيزي است كه مردمان ديگر مرا بدان باز مي شناسند. و من صرفا من جسماني نيستم."
گرمم شده است. عرق به پوستم مي سايد و كيفيتي تب آلود بر آن بار مي كند. فريادها و حرف ها چون حروف الفبا در هوايم پرانند. گاهي در جايي به هم مي خورند و بي هيچ انتظار پوزشي از هم دور مي شوند. خانم جلو آينه با ديگري مي گويد: شنيدي فيلم سكسي فلان بازيگر در فلان جا پخش شده است؟ و ديگري با ولع از اطلاعات مكملش مي گويد. حالم از حرف هايشان به هم مي خورد. صداي موسيقي نا بهنجار سلولهايم را به ارتعاشي از هم مي درد.
ميهمان جلو ميز نگاه شيطنت باري به سرتاپايم مي اندازد. اصطكاك من واقعي اش با فاستوني اطو كشبده در برش سخت چندش آور است. به ادامه همان نگاه با نيشگومي به بغل دستي اش سيبي تعارف كرده ادامه مي دهد: سيب شيريني است. سيب به هجاي بلند در گوشم فرياد مي كند و تصويري انتزاعي را به رويم مي گشايد.شايد نيز نشانه اي از سيب. نشانه اي "تصادفي"
"اريك فروم" در " زبان از ياد رفته " سمبولهايش را به سه گونه تقسيم مي كند. سمبولهاي متعارف، سمبولهاي تصادفي و سمبولهاي همگاني (جهاني)." پر واضح است كه فقط دو نوع سمبول آخري قادرند پديده ها و تجربيات دروني را به شكال ادراكات حسي بيان كنند و بنابراين تنها آها داراي عوامل زبان سمبوليك هستند."
سفارش تابلو آخرم را به ياد مي آورم. مسلم است كه دسته سمبولهاي تصادفي را به جز مدد از تعاريف وقت گيركل ماجراي مدلول حس، قادر به ساخت گرافيكي و موجز آن نخواهم بود. پس مي ماند دو دسته ديگر. يعني سمبولهاي متعارف و جهاني. البته در مورد بهره گيري از نشانه ها در پرده آخرم شايد نشانه شناسي "پيرز" مورد اقبال بيشتري باشد. وي نشانه ها را به سه دسته نشانه هاي سمبوليك يا نمادين، شمايلي و نمايه اي تقسيم مي كند. در تعريف آن مي گويد كه سمبولها كاملا قراردادي اند و ما آنرا براي خود انتخاب مي كنيم. نوع ديگر يا نشانه هاي شمايلي، مانند عكسها، علايم گرافيكي و غيره هميشه براي تمام افراد تعابير يكساني ندارند. براي مثال عكس پدربزرگ من براي بسياري ناشناخته است و موجب تفهيم يكسان نمي شود. و اين در حاليست كه پرچم ها كه زير دسته اين نوع اند در ميان همه يكنوع برداشت و ادراك مي شوند. و در آخر نشانه هاي نمايه اي، رابطه فيزيكي داشته و بر پايه مشاهده استوارند. در نتيجه هميشه منجر به نتيجه گيري قطعي مي شوند. مانند درد كه هميشه بيان بيماري مي كند.
ذهنم را به خود جلب مي كند. ياد نقاشي هاي "ساي توملي" نقاش معاصر مي افتم كه نشانه هاي نمايه اي را وارد بومهايش ساخته است. در واقع تاثير فيزيكي خودش بر بوم. ذكاوتش را مي ستايم.
كسي صدايم مي زند و به جمع دوستانش مي خواندم. بي هيچ رغبت مي پذيرم. خطوط چهره هاشان را كه منجر به نتيجه گيري ام مي كند در هر قدم تغيير مي دهند. سلام. اولين نوشتار ارتباط. مدتي است نشسته ام. از تجربه سفرش مي گويد. از ديدنيهاي ژاپن، فروشگاهها، مدها، ميخانه ها و ... بي علاقه گي ام به بحث در چهره ام مشهود است. و اين هميشه ناتواني ام بوده است. چشمانم اين نشانه را كه شايد بتوان جز نشانه هاي نمايه اي به حساب آورد به راحتي لو مي دهند. از سياست متنفرم. از ژاپن مي گويد. باز ذهنم مي رود. " رولان بارت" مي گويد:" چهره نوشتار شده، چهره نمايشي(تاتري) نه چهره نقاشي شده بلكه نوشتار شده است.به رغم آنكه نقاشي و نوشتار ابزار آغازين يكساني(قلمو) دارند، اين نقاشي نيست كه نوشتار را درون يك سبك تزييني،تماس تداوم يافته، نوازشگر و فضايبازنمايانده خويش مي كشد، بر عكس، حمل نوشتار است كه حركت نقاشي را زير سلطه خود مي كشد؛ به صورتي كه نقاشي كردن هرگز چيزي جز نوشتن نيست." او معتقد است كه نوشتار ما در مورد فرهنگي خاص حتي چهره ما را با آن نوشتار هماهنگ ساخته و انتزاع آن را بر خطوط چهره حمل مي كند. چهره او نيز به ژاپني ها شباهت پيدا كرده است. چشمانش كشيدگي غريبي يافته اند. با بيان عذر خواهي كوتاهي جمع را ترك مي كنم و به بخاري تكيه مي زنم.
صدايي از پشت مي خواندم كه: در جمع ما خوش خواهي گذراند. نمي شنوم گويا. از جمع بدم مي آيد. از خودم شايد. خودم را بر روي خودم استفراغ مي كنم.
حالم عجيب خوب شده است. به ياد" مايده هاي زميني"" آندره ژيد" مي افتم.
"دوست ندارم به من بگوييد : بيا كه فلان شادي و سرور را برايت آماده كرده ام. من فقط شادي هاي تصادفي را دوست دارم و شادي را كه نداي من از صخره ها جهانيده باشد. اينگونه شادي ها همچون شراب تازه اي از خم سر كرده باشد براي ما تازه و قوي است."
چيزي در من مي گويد: " اي ناتاناييل، به هيچيك از شاديهايت تظاهر مكن."
" اي ناتاناييل، هر جا كه نمي تواني تمجيد كني، تكذيب كن. در اين گفته بسيار وعده هاي خوشبختي است."
ميهماني را ترك مي كنم. برف مي بارد. رويم سفيد شده است. كالبدي را كه سكونتگاه روحم بود ديگر باز نمي شناسم.
"ژيد" در گوشم ادامه مي دهد: " كساني هستند كه به لحظات خوشبختي چنان مي نگرند كه انگار خدا داده است.و ديگران مثل اينكه چه كس ديگري داده است؟"
" ناتاناييل، خدا را با خوشبختي ات مسنج."
ديگر تمام پيكرم سفيد شده ست. و باقي مانده تهوع من بر من از من گريخته است. ديگر نه حتي نشانه اي از من! در برف ذوب مي شوم.

من نوشت

2006-11-24T13:03:00.000-08:00

به سايه ات نقب مي زنم، لنگر اما نه!
تركيب واژه ها كه از دستت در مي رود؛
به نام مي خواني ام
سراغم نيا
من كاتاليزر نيستم.

Shadow Race

2006-11-22T09:28:00.000-08:00

Shadow Race
Every time I’ve raced my shadow
When the sun was at my back,
It always ran ahead of me,
Always got the best of me.
But every time I’ve raced my shadow
When my face was toward the sun,
I won.

Music Career
She wabted to play the piano,
But her hands couldn’t reach the keys.
When her hands finally reach the keys,
Her feet couldn’t reach the floor.
When her hands could finally reach the keys,
and her feet could reach the floor,
She didn’t want to play that piano anymore.

Put Something In
Draw a crazy picture,
Write a nutty poem,
Sing a mumble-gumble song,
Whistle through your comb.
Do a loony-goony dance
Cross the kitchen floor,
Put something silly in the world
That ain’t been there before.

مداد نوك ندارد

2006-11-17T05:27:00.000-08:00

هوس مداد دارم.
نوك ندارد.
خرچ خرچ مي تراشم، آرام
به ياد مشق هاي بنوشته ام.
پس كي تمام مي شود؟
خانم گفته: فقط 7 خط
رج مي زنم.
و غلطهايم را پاك مي كنم.
جايش مي ماند.
حالم گرفته است.
ميان سطور، گل و بلبل مي كشم.
جايش ديگر نمانده است.
خانم از من راضي است.
كارت هزار آفرين در دستم سنگيني مي كند.
مبصر مي شوم.
هنرمند كلاس؛
مشق هايش هميشه باغ گل است.
كارت هزار آفرين هورا دارد.
من ميخندم
به حماقت خانم
دلم برايش مي سوزد
دلم برايم مي سوزد
هوس مداد دارم.
نوك ندارد.
به ياد مشق هاي نا نوشته ام.

پ.ن. راستش به همان دليل غفلت در كپي غلطهايم، از درستي املاي كلمه "مبصر" بي خبرم. اينجا ديگر گل و بلبل هم افاقه اي نمي كند. از خوانندگان عزيز مستعد پوزش طلبيده و درخواست آن دارم تا املاي صحيح را از ميان سطور مدادي بي گل و بلبل خويش بازيابند.

من و رودن

2006-10-25T11:37:00.000-07:00

پرنسس مي رقصد. من فكر مي كنم.
غروب شده و گرد سرخ رنگ هنوز عاريت سيلي آسمان
باد مي آيد
سوزش سرد
پرنسس مي رقصد. من فكر مي كنم.
تلفن زنگ مي زند
حالي نيست
پاسخش با من نيست
پرنسس مي رقصد. من فكر مي كنم.
باران مي بارد
چتر هامان بسته است
چاي مي چسبد
پرنسس مي رقصد. من فكر مي كنم.
شعر مي خوانم
شاعرش را اما نمي شناسم
شايد تو
شايد او
چه فرق مي كند
پرنسس مي رقصد. من فكر مي كنم.
"رودن" زنده است، چون پرنسس مي رقصد
من خواهم مرد چون كسي نمي رقصد.

بدون شرح

2006-10-25T11:32:00.000-07:00

زخم هامان ناسور
زخمه هامان ناساز
زبانها تيغ
ميغ ها بي باران
باغهامان بي برگ
برگهامان بي رنگ
بدنهامان بي رگ
دوستي هامان لاف
لاف هامان بي ته
دلها سنگ

و" انسان" افسانه اي بي شرح...

من، تو ، او

2006-10-08T13:32:00.000-07:00

بي هيچ ملال دلشوره ي پاييز
به روي تك نيمكت،
نشسته ام،
مجاور به درختي
شاخه هايش را به هيچ زهرخند كلامي آغشته نيست
شايد به هيچ لبخند بهاري ملبس نيز
بي جهت،
بي بر،
شهوت زمين را به عرياني نشسته است.
در برش من،
در برم او،
خميازه ام را دريغي نيست،
در بر تنهايي خاكش.
ندايي از پشت مي خواند:
پيچ پيچي مي خواهي؟
سر نمي گردانم
دلگير اين همه تبعيض
باد مي آيد،
شاخه هايش در هم جيريگ جرينگ آواز مي كنند
پيچ پيچي از پشت سرم،
مي افتد
سر مي گردانم
و تمناي هيچ دست در پشت سرم
به انتظار كلام نمي بينم.

بي هيچ ملال دلشوره ي پاييزي
به روي تك نيمكت،
نشسته ام،
مجاور به درختي
تنه اش را مردي تنها به معانقه نشسته
روزنامه بدست
خواندنش را مي نگرم،
بي هيچ كنجكاوي آنچه مي خواند
ساكت،
صبور،
اخمو،
ندايي از پشت مي خواندش:
پيچ پيچي مي خواهي؟
سر نمي گرداند،
دلگير اين همه تبعيض
باد مي آيد،
شاخه هايش در هم جيريگ جرينگ آواز مي كنند
پيچ پيچي از پشت سرش،
مي افتد
سر مي گرداند
و تمناي هيچ دست در پشت سرش
به انتظار كلام نمي بيند.

بي هيچ ملال دلشوره ي پاييزي
به روي تك نيمكت،
نشسته ام،
مجاور به درختي
كودكي مي كند بازي
شاخه اي مي شكند
دردي در دلم مي پيچد
سر گيجه اي بي هيچ معجزه ي تهوع
دردي در دل مرد مي پيچد
سر گيجه اي بي هيچ معجزه ي تهوع
روزنامه اش مي افتد
ندايي كودك را به خود مي خواند:
پيچ پيچي مي خواهي؟
سر مي گرداند
بي هيچ آگاهي از اين همه تبعيض
باد مي آيد،
شاخه هايش در هم جيريگ جرينگ آواز مي كنند
پيچ پيچي در برش مي افتد
در دست كودك
و اينك اوست كه ندا را مي خواند:
قايم باشك بلدي؟
دستي دراز مي شود.

بعدازظهر دوشنبه
دانشگاه تهران- روبه روي بزي

معجزه يا حتي سايه اش نيز

2006-09-22T16:06:00.002-07:00

صداي هيچ را مي شنوم. صدا آشناست. سالهاست كه در گوشم نجوا مي كند. ديگر آنقدر آشناست كه احساس غريبگي مي كنم. بي حوصله ام. دلم مي خواهد فكر كنم. اما فكر نمي خواهد!. كرختم. مست خواب. گردش چشمانم تنها زحمتي است كه به كالبدم مي دهم. بي هيچ قيدي به پشت بر روي تخت آوار شده ام. چشم مي گردانم. آنسوتر سايه ي نرده هاي پنجره بر روي فرش افتاده است. سايه ها كوتوله شده اند. من نيز شايد!. به سرعت از تختم پايين مي جهم. به حياط مي روم. نيم نگاهي به خورشيد مي اندازم. نور چشمم را مي زند. اما نه آنقدر كه بايد!. دنبال سايه ام مي گردم. شبح سياه رنگي از پاهايم آويزان شده و تا فاصله اي بر روي زمين كشيده شده. لم داده. سايه من نيز كوتوله شده. اين يعني يك نشانه!. باز هم پاييز آمده. سايه ام نيز در خود رفته. بي حوصله شده.
صداي هيچ را مي شنوم. صدا آشناست. سالهاست كه در گوشم نجوا مي كند. ديگر آنقدر آشناست كه احساس غريبگي مي كنم. معجزه مي خواهم. يك معجزه ي كوچك. حتي يك معجزه ي كوچك هم كفايت مي كند. سايه اش حتي شايد. من دروغ نمي گويم. سايه ام نيز هم!. من كوتوله شده ام. سايه ام نيز هم. معجزه اي در كار نيست. سايه اش نيز هم.
صداي هيچ را مي شنوم. صدا آشناست. سالهاست كه در گوشم نجوا مي كند. ديگر آنقدر آشناست كه احساس غريبگي مي كنم. به تخت بر مي گردم. پلك هايم سنگين شده است. به خواب مي روم. دوست دارم خواب ببينم. سايه اش را شايد نيز. هيچ خوابي نمي بينم. سايه اش را نيز هم!.
صداي هيچ را ديگر نمي شنوم!.

عشق

2006-09-14T05:33:00.000-07:00

آن كه هيچ نمي داند، به چيزي عشق نمي ورزد.
آن كه از عهده هيچ كاري بر نمي آيد، هيچ نمي فهمد.
آن كه هيچ نمي فهمد، بي ارزش است.
ولي آن كه مي فهمد، بي گمان عشق مي ورزد، مشاهده مي كند، مي بيند... هرچه بيشتر دانش آدمي در چيزي ذاتي باشد، عشق بدان بزرگتر است... هركه فكر كند همه ميوه ها در همان وقت مي رسند كه توت فرنگي، از انگور چيزي نمي داند.

پاراسلسوس

اما

2006-09-08T16:00:00.000-07:00

مي خواهم بنويسم. كاغذ هايي كه در اختيار دارم از شماره گذشته اند. كمبودي نيست. اما... چيز مهمتري جلوي مرا مي گيرد. نه . جاي نگراني نيست. حرفهاي زيادي هم براي گفتن هست. اما... نميدانم. فقط اين را مي دانم كه مي خواهم بنويسم. اما... اما اما اما. خسته ام از اين همه اما. اما... مي خواهم از اين همه اما خلاص شوم. گريز بيهوده ايست اما ! دلم مي خواهد بنويسم اما گاهي شما مانع هر حركتي هستيد. اما... چه بگويم؟. فقط مي خواهم معني اين اماها را بدانم. اما... انگار نه. حس زيبايست كه كسي شما را نشناسد و زبانتان را درك نكند. حتي يك كلمه ي آن را. اما... اما همه اينجا زبان من را مي فهمند. همه ي حرفهاي من را بي هيچ حس زيبايي. اما... اما، اما ها هنوز به قوت خود باقيست. هجومش خرخره ام را به سختي چسبيده. اما... من هستم. تو هستي. او هست. ما هستيم اما.. اما هم هنوز هست.

جهان وارونه

2006-08-09T08:18:00.000-07:00

سرم را از پايين تخت آويزان كرده ام. همه چيز بر عكس است. اوه خداي من! كوهي از لباس از سقف آويزان است. چيزي زير كنگه شلوار پشت و رو نظرم را به خود جلب مي كند. سفيدي اش چشمم را مي زند. دست دراز مي كنم و دفترم را از زير كنگه شلوار پشت و رو آويزان از زير سقف كش مي روم.
يك صفحه باز است.آماده انگار. هنوز بر عكسم. چيزي سخت در ميان گلويم حس مي كنم. خون به زير پوست صورتم دويده. ارتعاش گرما را تماشا مي كنم. بر روي سقف و به زير آوار لباس قلمم را پيدا مي كنم. به روي تخت مي غلتم.هوس لواشك ترش كرده ام. چشمم به كتابخانه مي افتد. كتابها مرتبند و اين خود معجزه ايست. نقطه اي سياه ميان رباعيات خيام و هشت كتاب سهراب خودنمايي مي كند. يعني جاي خالي چه كتابي را چشم به راه است؟ فكر مي كنم: اومممممممم... آره آخرين كتابي كه هفته ي پيش براي بار دوم خواندم را مي پسندم. ميرا اثر كرستوفر فرانك.حالم را حسابي جا آورد. مدتي بود كه هر كتابي را شروع مي كردم هنوز به يك سوم آن نرسيده به قفسه كتاب بر مي گرداندم. اما ميرا چيز ديگري بود.امشب گويي ميرايم. و ميان ديوارهاي شفاف شيشه اي محصور. دلم به هم مي خورد. اثر آويختگي هنوز در معده ام باقي است. به ياد تهوع مي افتم. ژان پل سارتر. بازيچه ي جديدم. حس خوبي به من مي دهد. حس غريبگي نمي كنم. انگار سالهاست مي شناسمش. طرز نگارشش را دوست دارم. به قدر ميرا شايد. اين روزها سخت مشغول ترجمه ي چند مقاله در مورد كانسپچوال آرت هستم. كششي عجيب به اين گونه پيدا كرده ام. اعصابم را اما خرد مي كند. هر چه بيشتر مي خوانم كمتر مي دانم. اما نه سرگرمي خوبي است. ايده هايم را تند تند يادداشت مي كنم. 1-2-3-...54 .و دفترم را مي بندم. يعني قابل اجرايند؟ آه خداي من چقدر اين گونه را مي پسندم. صداي ماشين آب پاش تمركزم را از هم مي درد. زمزمه ي آب مرا با خود مي برد. به تمام خاطرات آبها. تشنه ام مي شود. قوطي آب هنوز اينجاست. اه گرم شده و بوي ماندگي مي دهد. چند روزي مي شود به نيمه رسيده اما خالي نشده. چشمهايم را مي بندم. ماهي كوچكي در آب به نيمه رسيده شنا مي كند. تنهايش مي گذارم. به اتفاقات چند دقيقه ي اخيرم فكر مي كنم. باورم نمي شود. تمام حال من تبديل به گذشته اي مي شود كه شايد تا ماه ديگر حتي در ماندگاري اثرش نيز شبه ايست. چه كسي ارزش رويدادها را تعين مي كند؟ آيا اهميت امشب كمتر از روز تولدم است؟ دلم به هم مي خورد. صورتم خنك شده است. موبايلم بوق مي زند. بايد شارژ شود. چند تاميسد كال دارم. طبق معمول روي مود ويبره خوابيده. يك ماشين بازي حسابي مي كنم. هميشه رانندگي ام اينجا بهتر از توي خيابان بوده است. موسيقي احمقانه اي گوش مي دهم. يك راك اند رول تند. پشه ها به وجد آمده اند. چند دقيقه اي مي شود كه جاي نيش هايشان را مي خوارانم. اما بد تر مي شود. نمي دانم اثر آهنگ است يا من يا ميرا يا تهوع يا... سرم را از پايين تخت آويزان كرده ام. همه چيز بر عكس است. اوه خداي من! كوهي از لباس از سقف آويزان است. پشه ها ميان زمين و سقف معلقند. سرم سنگين شده است. دلم به هم مي خورد. كسي در گوشم هايكو مي خواند. پشه ها شايد.

بدون عنوان

2006-08-04T16:01:00.000-07:00

صورت پذيرفتن هر جا منوط به نزديك شدن ما بدان است. و منظره ي اطراف به تدريج كه به آن نزديك مي شويم هستي مي پذيرد... و ما آنرا در انتهاي افق نمي بينيم. و حتي نزديك ما چيزي جز صورت ظاهري، تغيير پذير و متوالي نيست.
- ناتاناييل، هر آرزويي بيش از تصاحب مجازي مورد آرزو مرا مستغني ساخته است.

مايده هاي زميني-آندره ژيد

به همبازي كودكيهايم كه روزي گم شد ميان زمان

2006-07-24T07:04:00.000-07:00

بادبادكهايم را گم كرده ام
شايد جايي ميان من و زمان
گناه نا بخشئده ام اين بود
كه نه به خود به بوي زمان آغشته شدم.
بادبادكهايم را گم كرده ام
شايد جايي ميان من و درخت
يا بام و هوا؟
هيچ يادم نيست
و مرا زين بي سببي گناهي نيست
بادبادكهايم را گم كرده ام
شايد جايي ميان بغض دختركي خرد و دل بازيگوش دختري جوان
پيراهن صورتي ام را روزي جا گذاشتم در تاكسي
و تمناي تنم را به حضورش شايد نيز
بادبادكهايم را گم كرده ام
زيرا ديگر قوري كوچك اسباب بازيهايم عطر هيچ چاي را به نيش نمي كشد
و دست هيچ تمنا عروسكهاي دلخورم را به گرماي آغوشي ميهمان نمي شود
و تخم مرغهاي رنگ شده عيد سالهاست كه شكسته اند
بادبادكهايم را گم كرده ام
و همبازي بازيهاي كودكانه ام را نيز
گوشواري از گيلاس مي آويختم، آه دردآلود پيراهن صورتي ام
چه كودكانه طنازي مي كردم.
و همبازي خجالتي ام با نگاههاي زير چشمي دزدانه
چه سنگدلانه آجري بر سرش كوفتم
و او نيز در پاسخ خيل خروس جنگي هايش را به جانم
و دخترك تپل كند در فرار كردن
نه ديگر همبازي نيست
شايد او نيز ميان ما و زمان گم شده است
بادبادكهايم را گم كرده ام
سه شنبه شبها آش مي پختم
در قابلامه مس هاي مادر بزرگ
گل هاي پر پر شده، برگهاي خرد شده، خاك و سنگ و اندكي آب به ميزان لازم
اين بود آش سفره ي خاله بازيهايم
آه يادم آمد
و سيب هاي كال حياط نيز
كه آرزوي رسيدنش به درخت خيالي بود
بادبادكهايم را گم كرده ام
و نقشه ي گنج پنهان خانه پشتي مان را
چكمه، چراغ قوه، كيف برزنتي و قاضي نان و پنير و سبزي
و تمناي گنج هرگز نيافته ام
به دنبالش به همراه اسب سپيد يالم(دوچرخه زرد قناري)
و سنگي كه گير كرد به زير چرخش
بر زمين كوفتم و پاي زخمي، خون، اشك ، هق هق
بازي اشكنك داره، سر شكستنك داره
و دوباره خنده، دوباره ، دوباره
بادبادكهايم را گم كرده ام
شايد جايي بالاي كمد در كنار كفشهاي پاشنه بلند مامان
و دزد شب رو و مشت بزرگ پنبه فرو به پشت كفش
تا كه جاي گيرد پاهايم به نرمي
و روژ لب هاي رنگين روي ميز توالت
و صورت نقاشي شده من در بعد ازظهرهاي به خواب آلوده بزرگترها
بادبادكهايم را گم كرده ام
شايد جايي ميان جعبه مداد رنگيهايم و دفتر هميشه سفيد نقاشي ام
نه ديوار را ترجيح مي دهم
و نقش بادبادكها به روي ديوار
و مچ گيري هاي غضب آلوده
و نقشه اي ديگر، اينبار حقه پاك كن به حكم ماست مالي
بادبادكهايم را گم كرده ام
باد مي آيد
خورشيد اما در اوج
آسمان آبي رنگ
درست عين دوران كودكي ام
وه ابر ها كنار مي روند
و بادبادكهاي رنگ وارنگم از پس سالها
رقص كنان پهنه دريا رنگ آسمان را به طنازي مي رقصند
و هنوز گوشوارهاي گيلاس به گوشهايم آويزان
و صدايي از دور...
كيست؟
شايد همبازي كودكيهايم.!

اينبار به خود خودم

2006-07-13T16:20:00.000-07:00

دلش هوري ريخت پايين!
جاده منحني بود، آخرش را با چشم نمي شد تشخيص داد. با اينكه هنوز چند ساعتي به غروب مانده بود، تيرگي دلگيري روي آسمان نشسته بود. لكه هاي خاكستري رنگ ابر به سرعت در حال رفت و آمد بودند. گاه در هم مي رفتند، از هم فاصله مي گرفتند و يا فقط در توازي هم به سكوت مي ايستادند. ولي هر چه بود اشكال مبهمي در ارتباطشان با هم مي ساختند.
دلش هوري ريخت پايين!
جاده منحني بود، آخرش را با چشم نمي شد تشخيص داد. درست روي مرز ايستاده بود، مرز نقطه اي بر روي جاده كه زمين آسفالت شده را با جاده ي خاكي چند قدم آن طرف تر پيوند داده بود. پيوند بي ربطي بود، شايد هيچ سنخيتي ميان آسفالت مشكي و تازه ي جاده و خاك صدها ساله ي كنار جاده به نظرش نمي آمد.
دلش هوري ريخت پايين!
جاده منحني بود، آخرش را با چشم نمي شد تشخيص داد. درختان سر در هم رفته در دو طرف جاده به نظم ايستاده بودند و حالت وهم انگيز جاده را دو چندان ساخته بودند، چرا كه حتي شمار برگهاي روي درختان از انگشتان يك دست نيز متجاوز نبود. شاخه ها در هم رفته بودند، نه، شايد در هم گره خورده بودند، دست به دست هم داده بودند تا مانعي باشند جلوي جريان سيال نور خورشيد.
دلش هوري ريخت پايين!
جاده منحني بود، آخرش را با چشم نمي شد تشخيص داد. چند قدم جلوتر رفت، گويي بي وزن شده بود و كفشهايش هيچ سايشي با زمين نداشت، به تعبيري بر آب مي خراميد. سنگيني نگاهش به پايين دوخته شد، درست در مرز ميان جاده و درختان سمت راست آن جايي كه فقدان چند درخت، سوراخ عميقي در فضا ايجاد كرده بود. سرش را پايين انداخت. آنچه چشمانش در هود مي بلعيد، دره ي عميق سبزي بود كه به انتهايش خطوط موازي با هم تلاقي كرده بودند و به جز يك سوراخ سياه چيز قابل تشخيص ديگري و جود نداشت. تا چشم كار مي كردسبز بود و سرخ. چمن نرم سبز و دريايي از شقايق سرخ وحشي تا انتهاي خود نقطه.
دلش هوري ريخت پايين!
جاده منحني بود، آخرش را با چشم نمي شد تشخيص داد. چند قدم به عقب برگشت، ته زبانش خشك شده بود، جدايي لبها از هم برايش دشوار شده بود. عقب عقب قدم بر مي داشت كه پشتش به آرامي به سطحي سخت بر خورد. در مرز ايستاده بود. ، درست در مرز ميان جاده و درختان سمت راست آن جايي كه فقدان چند درخت، سوراخ عميقي در فضا ايجاد كرده بود. سرش را بالا آورد، صخره اي سنگين به شيب 90 درجه عمود بر جاده جلو چشمانش سينه ستبر كرده بود. هره ي صخره ي سنگين را با چشم دنبال كرد كه به انتهايش خطوط موازي با هم تلاقي كرده بودند و به جز يك سوراخ سياه چيز قابل تشخيص ديگري و جود نداشت. تا چشم كار مي كرد سنگ بود و پيچك. پيچكهاي رونده تا انتهاي خود نقطه.
دلش هوري ريخت پايين!
جاده منحني بود، آخرش را با چشم نمي شد تشخيص داد. هميشه جاده را دوست مي داشت، شايد غربتش را و يا پايكوبي سكوتش را.لحظه اي ايستاد، گوش كرد.سكوتش گوشخراش شده بود و زبانش نيزقاصر از خردك آوايي. سخت بر خود لرزيد. گويي زبان از باد برده بود.شايد به جايي، در زماني، همره همگنان غار تجلي آرزوهاي دور و درازش را به تماشا ايستاده بود.
دلش هوري ريخت پايين!
جاده منحني بود، آخرش را با چشم نمي شد تشخيص داد. اولين چشمك هاي ستاره ي زهره، جايي در نزديكي بلندترين شاخه ي درخت با طپش هاي قلبش عجين شده بود. هميشه جاده را دوست مي داشت، نه از نوع صافش، كه جاده ي منحني را و بي خبري از انتهاي خطوط منحني اش. دوست مي داشت كه تلاقي بي قانون خطوطش راخود بر پاي خويش ايستاده به نظاره بنشيند. شاد بود، شاد تر از هميشه و با اطمينان از هيچ! و شوري عجيب، پس مصمم تر شد، قدم آغاز گرفت و سفر...و سكوت ديگر نبود. انعكاس قدم هايش در دل كوه راست و دره ي عميق به شيوني مانند بود. و رفت و رفت... ديگر نوري نبود.آسمان رخت تاريكي به تن كرده بود، يعني كه شب آغازيدن گرفت.
او رفت و انتهاي جاده هيچوقت راست نشد و نه راز توازي خطوط فاش! او رفت.
سالها گذشت، قرنها شايد. جاده منحني بود، آخرش را با چشم نمي شد تشخيص داد. آسفالت سياه جاده ديگر فرو ريخته، كهنه و شكسته. ديگر مرزي نبود ميانش با خاك كهن هزاران ساله. او رفت به انتهاي خطوط. سكوت هنوز حكمفرما بود. گرد ساليان بر همه چيز نشسته بود، اما انعكاس صداي قدمها هنوز در دل كوه راست و دره ي عميق به شيوني مانند بود.

نقطه سر خط

2006-07-13T12:58:00.000-07:00

سرم را روي دفترچه ي سپيد يادداشتم گذاشته ام. صامت و آرام. زاويه ي چشم مماس بر خط كناره ي دفترچه. خطوط خط كشي شده اما ديگر موازي نيست، شايد چون در ميانه ي حادثه به نظاره نشسته ام. نگاهم، توازي خطوط را به تلاقي شان بر روي نقطه اي بروي دستم دنبال مي كند، نقطه ي گريز.
سر از روي دفترچه بر مي دارمو از ميان حادثه به در مي شوم، فاصله مي گيرم. خطوط اينبار دوباره نوازيند، تلاقي از ميان رفته و ديگر هيچ وهم نقطه گريزي! دستم از روي كاغذ مي لغزد، صداي اصطكاك قلم بر روي كاغذ سپيد در فضا مي پيچد. و اينك تلاقي تراوشات مغزم بر روي خطوط موازي. خطوط باز در هم تلاقي مي كنند.ورق سپيد بود. ورق خاكستري است. نقطه سر خط.

ستاره بي ستاره

2006-07-13T12:53:00.000-07:00

نخها به هم گره خورده اند
سرنخ اما پيدا
توان بازگشايي اش سخت عقيم مانده به نطفه
سزايم اين نبود اما
كه به جرم بي صبري به چرك بنشيند خنده
زهر خندش را به نيم جو نخرم
كه دندانهايش به كوبش منقار كلاغ مانند است
و شكوفايي اندامش،
به بي قوارگي فرقون خسته به كنج حياط
مرا رها كن
مرا رها كن ازين كج باران آشفته ي ذهن
مرا بسپار
مرا بسپار به خرما پزان دم كرده ي به بي دريچگي اتاقم
كه سرماي بي پير نگاهت بيش از هيچ به نشخوار مرده ماهيان مانند است.
سنجاق سرم را گم كرده ام
شايد در هجوم خزان فكر
كمگره ي موهايم بر روي پيشاني خود ول كرده است
و مرا عذابي است تا كه دور سازمش از گوشه ي چشم
دستم خط مي خورد
و حروف مي گسلند چه نازك دلانه
مورچه مي شوند بر روي سپيدي كاغذ
همسايه، هوشيار مرز در را به فال گوشي ايستاده
خاك اندازي قرض مي كنمش، ميهمان نا خوانده
تا مرده مورچگان را به تاريكي سطل زباله هبه كنم
آسمان برق مي زند
ناقوس رعد، هوشياري ذهن را به تيغ دريده
نه! ديگر نمي نويسم
نوشته هايم را خواب مي بينم
صبح نزديك است

ستاره بي ستاره!

به ونسان ونگوگ

2006-06-08T04:19:00.000-07:00

دلم بدجوري هواي تورا دارد، ونسان من!
يادت مي آيد چگونه تماشايت مي كردم؟ دستهاي تو پر بود از بهانه ي پرواز و چشمان من پر از تشنگي رويايت، بي هيچ بال پريدن اما.
يادت مي آيد؟
ساعتها مي نشستم. فضا هميشه عجين بود به بوي رنگ، تربانتين، قلموهاي لب پر و به تو!. دستانم هميشه لرزان و قلبم به انتهاي ارتعاش آلوده! مي ترسيدم، نيم نگاهي به چشمانت ما انداختم. زيبا نبود، يا كه مغرور، تو بود، پر از دلتنگي شايد و اين همه ي اعتراف هاست.
با سر تاييدم مي كردي، هميشه بي حرف، بي صدا، فقط به نگاه، نگاه. و چه حرف ها آموختم از سكوت لبانت و زلالي چشمانت. نگاهي پر خواهش اندكي توجه و بر آماسيده از نبودش!هفده ساله بودم. يادت مي آيد؟
براي اولين بار تصويرپر ابهامت آغشته به فتوكپي رنگ و رو باخته اي را ديدم.هفده ساله بودم، كوهي از انرژي، تشنه ي نگاهت، پر از دلهره، شك شايد هم! و تو بودي. پرتره ي تو پر بود از ايمان، از يقين، از آرامش ظاهري و تلاطم دروني و زبان سكوت.كلاه پشمين آبي رنگ، پيپي در حال دود كردن و گوش بريده ات! تلخ فرجامي برايش.و من شايد هيچ نخواستم داستانهاي مربوط به آن را باور كنم.اين نشانه اي بود شايد از حرفهايي كه لياقت شنوايي گوش تو و پذيرش نازك خاطرت را نداشتند. گوشي كه هيچ وقت تصويرش مرا محرم ديدار نبود. آه شيار دور لبت چه عميق شده ! و چشمانت هميشه متلاطم، پر از اشكي غايب شايد.
يادت مي آيد؟
نمي فهميدمت. اما رويايم شدي. سوداي جواني ام.قلم زدنت را ساعت ها به تماشا مي نشستم كه چه چيره دست ضربات را بر بوم سپيد مي كوفتي. بي هيچ محابا، شك، پر ايمان. رنگها همه گرم، همه تند، پر ز هيجان.
يادت مي آيد؟
سر به زير مي گرفتم، توان خيرگي ات نداشتم.زمستان بود و سرد. و انگشتان تشنه ي من آشناي بهمن و پيپ دود آلودت رفيق سرماي انگشتانم.
يادت مي آيد؟
قلم به دست مي گرفتم. با دستاني لرزان. رنگهايم بود و نبود، شايد بي مايه و نگاه خشمگين تو. به ناگاه بانگ بر مي آوردي كه:آهاي دختر!!! قلم محكم به دست بگير!رنگ را حرمت گذار، ماست كه نيست!قلبم هوري مي ريخت. دستانم مي لرزيد آخر. باز سعي مي كردم. مي ترسيدم. شايد از خشمت. ولي نه، از استادي ات.
ساعت ها و ساعت ها
سالها گذشت و گذشت. شاگرد خردت ديگر دختركي نبود. به قواره ي زني 24 ساله شايد. ديگر قلم در دستش نمي لرزيد.خطوطش بر روي كاغذ كيفيت نداشت چندان،ببخشاي بر وي، اما ثبات قدم و جسارت از تو آموخته بود. شيطنت مي كردگاه و بي گاه، اما سوداي ديدارت هميشه چراغ راهش بود ، انديشه ي شب و روزش.
يادت مي آيد؟
دوست داشتم تا ضربات قلم استاد را زير همان سر پنجه هاي لرزان و يخ زده ي قديم حس كنم، لمس كنم. با همه ي خشونت و صلابتش، استادي اش به يقين.
پس راهي سفر شدم. سفري دور. سفر از من به تو. از ديار آشنا به ديار تو. ولي نهبه بيار تو كه به ديار فعلي ات كه به آن محكومي اينك و تو را در اين انتخاب اختياري نيست.
و تو مرا به خود خواندي و آهنگ سفر شدي مرا. يادت مي آيد؟
از هواپيما كه پياده شدم دلم هوري ريخت، درست مثل قديما. انگشتانم باز لرزيد، يخ زد. زمستان نبود، آفتاب در اوج و آسمان به نهايت زيبا و هوا پر بود از تو. از ونسان من!
مي ترسيدم، يادت مي آيد؟
جستجويت كردم و بلدي راه نشانم داد. به زباني ديگر اما!!
National Gallery of Art London, UK
به سويت مي دويدم، نه به پا كه به سر، مي ديدمت. نه به چشم سر كه به عمق دل.دختر بچه ي ترسوي تو اينك تورا مي يافت و اين آغاز ماجرا بود. اتاقهاي تو در تو، رنگ به رنگ. ضربه هاي قلموها در فضا پران. فضا سنگين بود. به خدا سنگين بود. تقصير از من نبود اگر گريستم، اگر شكستم، تقصير از من نبود ونسان من! فضا پر بود از ارواح بزرگ، پر از نقاشان افسانه هاي دورم.نگاه هاي صامت و يخ زده ي تابلو ها را روي شانه هايم حس مي كردم.انگار جشني ترتيب داده بودي!مي دانم هميشه غافلگيرم مي كردي و اين تفاوت تو بود.
يادت مي آيد؟
اتاقها را با دهاني باز ، چشماني تر و قلبي كه صدايش شايد سكوت اهورايي ات را بر مي آشفت طي مي كردم. پاها به خستگي انگشتانم بودند انگار! ياراي حركت نبودشان.
يادت مي آيد؟
نفس در سينه حبس شد. سراپا گريه شدم، همه تن چشم شدم، باريدمت، نوشيدمت تا به ته. ونسان من! يادت مي آيد؟
تورا ديدم، ديوار روبه رويم اما انگار نبود. تو بودي و من. و چه كودكانه از ياد برده بودم زندگي را، آدمها را، بازديد كننده ها را. من و تو. ونسان من! يادت مي آيد؟
و چه ساعات شگفتي كه بي هيچ حركت در برت به سكوت نشستم. سمفوني سكوت را چه عظمتي بود به حتم. و تو آموختي، هر آنچه را كه بايد مي آموختي ام. استاد بزرگوارم.شاگرد تنبل لرزان تو به ميهماني ات نشسته اينك.
و چه ساعات شگفتي بود كه رازي شد ميان من و تو، ونسان من!. يادت مي آيد؟
افسوس كه چه ساده اسباب حيرت شدم براي بازديدكننده ها. كه به خود نبودم به هيچ روي. خجالت كشيدم از نگاهشان، اما تو با سر تاييدم كردي. يادت مي آيد؟
و اينك اين منم. دخترك لرزان و ترسوي تو بازگشته به ديارش. شايد. هيچ نمي دانم. اما اينك راز من و تو، افسانه اي شايد.

برقا رفته

2006-06-03T13:13:00.000-07:00

چند دقيقه اي ميشه كه برقا رفته، درست مثه وقتي كه بچه بودم. دارم مي نويسم، اما در تاريكي محض.حروف به هم مي چسبن، شكل مي گيرن، در هم مي رن يا از هم فاصله مي گيرن.هيچ نمي دونم. سعي مي كنم كه در هم نرن، قاطي نشن، اما من در نتيجه ي اين تلاش سهيم نيستم. دلم مي خواد صبر كنم، و پايان ماجرا رو زير نور به تماشا بشينم. حس جالبيه. به آسمون نگاه مي كنم، يه ستاره خود نمايي مي كنه، اما ماه نه! نورش اونقدر كافي نيست كه كلمات رو تشخيص بدم.
دستم حركت مي كنه، از راست به چپ. خواهرم حرف مي زنه، و من بدون توجه به حرفاش سرمو تكون مي دم.به چهرش توي تاريكي نگاه مي كنم. يه جسم سايه مانند.خطوط پيكرش اما پر ايهامه. دلم براش تنگ شده، كنارمه، ولي دلم براش تنگ شده.دراز مي كشه.مثه هميشه معصوم و پاك. همون خواهر كوچولوي بچگيا.
ياد بچگيام افتادم. زمان جنگ. دوره ي سياه خاموشي...دوران بدي بود و بچگيام با اون عجين.صداي خمپاره، دود، آتيش، گريه ي بچه ها، جونهاي بي روح. صدا، صدا، صدا.
بچه بودم. صدا آذارم مي داد. اما شيطنت هاي كودكانه بود. دستهامو روي گوشهام مي گرفتم، بر مي داشتم و تكرار اين كار با سرعت بيشتر. و صداها بود و نبود. ميومد و مي رفت. نه ديگه نمي خوام بهش فكر كنم.ايكاش مي شد فراموش كرد.تا حالا خيلي وقتا سعي كردم خاطراتي رو فراموش كنم.
چه سكوتي.
صداي بابام اومد. از سفر اومده، دلم براش تنگ شده بود. خيلي. مثه هميشه بوي عطرش مي پيچه تو خونه. بغلش هميشه گرمه. هميشه برام جا داره.
يادم مياد. توي جنگ مي شستم كنار پنجره نكنه بابا تو راه..، بو مي كشيدم. آخه بابا اول بوي عطرش ميومد.به در خونه كه مي رسيد، بوي عطرش مي پيچيد تو كوچه. رد عطرشو دنبال مي كردم. اونوقت با خودم مي گفتم امشبم بابا دارم.
آخ كه چه سخت بود.بعضي از بچه ها يه شب ديگه بابا شون نيومد.
خواهرم خوابش برده. به بالا و پايين اومدن موذون سينش نگاه مي كنم. آرومم مي كنه.
حالا ديگه صداي تيك تيك ساعت هم نظرمو جلب مي كنه.اين يعني زندگي.يعني هنوز هستم. نفس مي كشم. حس قشنكيه. خونه سوت و كوره، هر كي يه جايي به كار خودش مشغوله. شايدم مثه من به ياد خاطره اي افتاده.بابام صدام مي كنه. از راه رسيده. مي خواد كه پيشش باشم.رد عطرشو توي تاريكي دنبال مي كنم.

مبهمانه

2006-05-14T15:35:00.000-07:00

چه حس مبهمي. مثل تو. كاش بودي. كجا؟ كاش بودم؟ تو پرسيدي؟
درياب كه ازو جدا خواهي رفت
در پرده ي اسرار فنا خواهي رفت
مي نوش كه نداني ز كجا آمده اي
خوش باش نداني به كجا خواهي رفت
ضرب آهنگ موسيقي رعشه بر اندام تخت انداخته و رسانايي اش رعشه اي مبهم بر من.
اين قافله ي عمر عجب مي گذرد
خوش باش دمي كه با طرب مي گذرد
ساقي غم فرداي حريفان چه خوري
پيش آر پياله را كه با طرب مي گذرد
چراغ ها چشمك زن. همه ي چراغ ها. حتي چراغ سيدي رام بي انتخاب.
سايه هاي بلند ساختمانها بر روي ديوار اتاقم. و ماه در پس حادثه به حوصله نظاره گر.
اين كوزه چو من عاشق زاري بودست
در بند سر زلف نگاري بودست
اين دسته كه بر گردن او مي بيني
دستي است كه بر گردن ياري بودست
تا خوردگي تودر توي پرده ي اتاق مبهمي فضا را دو چندان ساخته و چين و چروك هاي دست من به واسطه ي مشت كردگي اش.
اين چرخ فلك كه ما در او حيرانيم
فانوس خيال از او مثالي دانيم
خورشيد چراغ دان و عالم فانوس
ما چون صوريم كه اندر او حيرانيم
هوا همچنان ثابت. نه نسيمي و نه گرماي نفس گيري. بي هيچ خاصيتي شايد.
انگشت عروسك كودكيهايم، چشم هايم را به جهتي خاص مي چرخاند. از در بدر شو!
مي نوش كه عمر جاوداني اين است
خود حاصلت از دور جواني اين است
هنگام گل و باده و ياران سر مست
خوش باش دمي كه زندگاني اين است
پنجره را تا به ته باز مي كنم. هجوم پشه ها، وز وز كنان و وول وول زنان در هم مثل نتهاي موسيقي پران در فضا. شايد به همان ضرب آهنگ.
دو روزي است كه سرما خورده ام. نفسم راه خود را سخت مي يابد. بيرون اتاق و در وسط حياط ايستاده ام. ماه در اوج. سايه ام به بلنداي درختي از پس حادثه ي مهتاب بر روي ديوار اتاق به مبهمي حركت مي كند. از چپ به راست. از راست به چپ... و مي ايستد.
انگشت شمار ستاره در آسمان چشمك مي زنند. هيچ صدايي نيست. الا نت هاي اينك مبهم موسيقي از پس ديوارهاي سخت. پشه اي بر سر شانه ام نشست. و من محو تماشاي فربه شدنش. و سوزشي در زير پوستم.
دقيقه اي مي گذردو اينك پشه به قامت مگس. شكم فربه اش انرژي حركت ازو ستانده. و نيشي تيززز. با دست بر اندامش مي كوبم.و خوني شفاف سر شانه ام را رنگين مي كند. پشه ديگر فربه نيستو من به خون من آغشته و مبهم حسي ديگر.
چراغ كوچه روشن. درخت خرمالو استوار و محكم و اشعه هاي لرزان چراغ از لابه لاي برك هاي درخت، چشمك زن.
عطسه اي مي زنم. درختان بيدار شدند. وه كه چه بي مبالاتم. شرمنده ام. سر به زير مي افكنم و از همان در كه بدر شدم به اندر مي شوم.
هيچ صداي پايي نيست. نمي دانم. شايد صدا را گوش ديگري چشم در راه است. سوالها همه مبهم و پاسخ ها چه مبهم تر. اما دل...

مي صافي

2006-04-22T01:56:00.000-07:00

چراغها خاموشند.شب اما چه روشن! پرده اتاق بي تكان و چشمانم همچنان بي خواب!

نور فرسوده ي چراغ كوچه، برگهاي درخت خرمالو را به نوازش مشغول است و نور شمع فانوس چوبي ام به من. ماه در اوج و ستارگان به گستاخي تمام گرداگردش به نورافشاني مشغول! گستاخي شان را مي پسندم. خردك شررشان را نه جاي خجلت از نور افشاني ماه است. چرا كه هريك ماهي اندر سينه اند! گستاخي شان را مي ستايم. چرا كه همدمي ماه را صله بخشندشان.

شجاعت موهبتي است كه هركس را نشايد. شجاعان وارثان گنجينه هاي عفاف ملكوتند. و ديگران را مرده ريگ پس مانده شان. بزرگي همه كس را نشايد. چون نيك بينديشي صحبت ماه و نوشيدن از مي نابش بزرگاني چون ستارگان را شايد.

و خيام بزرگ در طربخانه ي ماهش به شجاعت برخواند كه:

" ساقي گل و سبزه بس طربناك شده است

درياب كه هفته دگر خواب شده است

مي نوش و گلي بچين كه تا در نگري

گل خاك شده است و سبزه خاشاك شده است "

بزرگي مي گفت: تقدير تا به يك نوبت ما را با بخت و اقبال خويش روبه رو خواهد ساخت و اين تويي كه خواه به شجاعت دست تقدير بوسي و پرده برافكني و خود سازي هر آنچه خواهي و يا به انكار گويي كه قسمت نبود و خدا نخواست. دوزخ را نه مكان عاشقان بود كه وعده گاه منكران و ترسويان باشد.

" گويند كه دوزخي بود عاشق و مست

قولي ست خلاف، دل در آن نتوان بست

گر عاشق و مست دوزخي خواهد بود

فردا باشد بهشت همچون كف دست! "

خواب به چشمانم نمي آيد. از شريعتي ديازپامي طلب مي كنم.در سكوتش به نجوا مي گويد:

"من عصيان مي كنم، پس هستم همچون "سارتر" نه فكر ميكنم پس هستم چون"دكارت" و باز مي گويد: شب را با "آندره ژيد " سحر كن! وي نيز مرا با " ناتاناييل" هم آغوش مي كند:

" ناتاناييل، ترديد بر سر دوراهي ها تمامي عمر ما را به سرگشتگي دچار ساخته. چه بگويمت؟ چون بينديشي هر انتخابي هولناك است و نيز حريتي كه انسان را به هيچ وظيفه اي راهبري نكند!!! اين راه را بايد در سرزميني انتخاب كرد كه از هيچ سو شناخته نيست و در آن هر كس كشفي مي كند و چون نيك متذكر باشي كه همان كشف را جز براي خويشتن نمي كند!!!"

"بشكن طلسم حادثه را، بشكن

مهر سكوت از لب خود بردار

منشين به چاهسار فراموشي

بسپار گام خويش به ره

تكرار كن حماسه ي خود تكرار"

ما را مي صافي و وعده ي ديدار ماه به انتظار نشسته است. شب نزديك است و صداي پايش در گوشم به انعكاس نشسته است. شازده كوجولو را به ياد ما آورم. پسرك شيريني بود. هنوز طنين كودكانه ي صدايش در شام گوشم به نجوا مي خواند:

"من اكنون صداي پايي را مي شناسم كه با هر صداي پاي ديگري فرق مي كند."

سپيده از پس پشت برگهاي درخت خرمالو سر زده. دكلمه ي شعر خيام با صداي پر قدرت "شاملو" نويد آفتاب مي دهد:

"من بي مي ناب زيستن نتوانم

بي باده كشيد بار تن نتوانم

من بنده ي آن دمم كه ساقي گويد:

يك جام دگر بگير و من نتوانم"

ظهر رهنورد

2006-04-06T07:55:00.000-07:00

بوي تند خون توي دهنم پيچيده، لبم را به شدت گاز گرفتم. بي حس شده، تازه به خود آمدم. هوا گرم شده پرده اتاق تكون مي خوره. نسيم اما چه گرم!
دلم مي خواد بنويسم. اما از چه و به كه؟ كاش مي شد مغزمو گاز مي گرفتم تا ازين حالت هنگ كردگي در بياد. يه كم نفس بكشه.ولي انگار نه. مست خوابه. و هيچ جوري خيال نداره از خواب زمستونيش بيدار بشه و يه كم شيطنت كنه.
سر مي گردونم. وسط دايره اي از كتاب محيط شدم: هشت كتاب. زمستان. آيدا در آيينه. از اين اوستا. آخر شاهنامه. ديوان شمس. سياه مشق. حافظ( به سعي سايه)و ... هر كدوم يه عطري داره. هر كدوم يك رنگ و شمايلي متفاوت با ديگري. چشمم از روي پيكان كتابها مي چرخه...روي گفتگوهاي تنهايي شريعتي به يكباره توقف مي كنه. بازش مي كنم. خدا گونه اي بود... تا ميام نوشته رو يادداشت كنم باد كتاب رو مي بنده. باشه. حتما رازي در ميونه. شايد رازي بين من و شريعتي... اصرار نمي كنم.
باشه. پس منم سعي نمي كنم تا حرفامو بنويسم. نگهشون مي دارم ميون همون پرده هاي تو در توي هنگ كرده. بعضي حرفتها ارزششون به اينه كه از سكوت خونده بشه. و خواننده سكوت هر كسي نيست.
باز باد مياد. اينبار اما شديد تر. لاي كتاب باز مي شه و يك كلام:
من پيمودم اين صحرا. نه بهرام است و نه گورش!
كجا؟ اي رهنورد راه گم كرده
بيا برگرد.

ديگه نسيم نيست. باد مياد. و خون لب من هم بند اومده.

سكوت

2006-03-28T11:33:00.000-08:00

موسيقي روان است.
صداي به حزن آلوده ي شجريان به ناله مي خواند:

در اين سراي بي كسي، كسي به در نمي زند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمي زند
يكي ز شب گرفتگان چراغ بر نمي كند
كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند
نشسته ام در انتظار اين غبار بي سوار
دريغ كز شبي چنين سپيده سر نمي زند

و باران مي بارد، دانه هايش در هوا چرخ مي خورد، به اطراف مي پراكند و با سري پر طمطراق و نفسي خوش بر زمين مي كوبد.تقققققققق. و مي انديشم در اين بي خودي خود ساخته اش ، وي را چه سود است آيا؟
و شايد ديگر قطره ها گوي رقابت رادر پايكوبي ماتمش از هم مي ربايند؟! و يا شايدنيز بي هيچ تفكري از هم پيروي مي كنند؟!

گذرگهي است پر ستم كه اندر او به غير غم
يكي صلاي آشنا به رهگذر نمي زند
دل خراب من دگر خراب تر نمي شود
كه خنجر غمت ازين خراب تر نمي زند!

پنجره باز است، هرم نفسهايم، شفافيت شيشه را لكه دار مي كند؛ و هرم نفسهاي چاي شفافيت مرا نيز.جرعه اي مي نوشم. قند را خاصيت التيام تلخي چاي است.

چه چشم پاسخ است ازين دريچه هاي بسته ات؟
برو كه هيچ كس ندا به گوش كر نمي زند!

سر مي گردانم، پريشاني اتاقم چه شاعرانه اجسام را احاطه كرده است. ذغالهاي طراحي ام چه متواضعانه فشار انگشتانم را لبخند مي زنند، ورقهاي تا ساعتي پيش سپيد طراحي ام اينك ، چه مودبانه طرحهاي بر آمده از خيالم را آواز مي كند.

نه سايه دارم و نه بر، بيفكنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر كسي تبر نمي زند!!!

و شعر تر "سايه" چه حكيمانه طراوت باران را سهيم مي شود.
به استكان خالي چاي مي نگرم. لبه ي استكان هنوز به عرق نفسهايم آغشته است. و وي را درين بي فخر بودن ها گناهي نيست!
به دانه هاي باران مي انديشم. همه يكدست، همه يكجور، همه بي خويش. آيا در اين ميان يكي را ياراي آهنگ گستاخي ساز كردن هست؟ شايد خيال صعود و نه نزول و خواب؟ آيا دانه اش را پر پروازي هست؟ و اگر بالي بود، مجال پروازي هست؟ آيا جاذبه ي نيوتن وي را نيز خوش است؟ اين كشف، او را نيز مجال پاسداشتي است؟ هيچ كس نمي داند و نخواهد دانست. رازهاي بزرگ هماره سر به مهر باقي خواهند ماند و انديشمندان بزرگ شايد نيز هم!
پس اين شد كه آدميان چشمان خود بر بستند،با هم آواز بر كردند كه:
"خواهي نشوي رسوا، همرنگ جماعت شو!"
پس آنجا بود كه"حميد مصدق" به بانگ بلند فرياد بر آورد كه:

هميشه مي گفتم:
من و سكوت؟
محال است
سكوت عين زوال است
سكوت،
نفس رضايت
سكوت عين قبول است
سكوت،
كه در زمينه اشراق اتصال به حق
در اين زمانه نزول است
سكوت،
يعني مرگ.
كجايي اي انسان؟
عصاره ي عصيان
چگونه مسخ شدي
با سكوت خو كردي
تو اي آفريده ي هر آفريده
بر تو چه رفت؟
كز آفريده ي خود
از خداي بي همتا
به لابه مرگ مفاجاة آرزو كردي؟

فالي مي زنم. نه به حافظ كه به مولانا و مي آيد:

من غلام قمرم،غير قمر هيچ مگو
پيش من جز سخن شمع و شكر هيچ مگو
سخن رنج مگو، جز سخن گنج مگو
ورازين بي خبري رنج ببر، هيچ مگو
دوش ديوانه شدم،عشق مرا ديد و بگفت:
آمدم، نعره مزن،جامه مدر، هيچ مگو
گفتم: اي عشق، من از چيز دگر مي ترسم
گفت: آن چيز دگر نيست دگر هيچ مگو
من به گوش تو سخنهاي نهان خواهم گفت
سر بجنبان كه بلي، جز كه به سر هيچ مگو
قمري،جان صفتي در ره دل پيدا شد
در ره دل چه لطيف است سفر،هيچ مگو
گفتم: اي دل چه مه است اين، دل اشارت مي كرد
كه نه اندازه ي توست، اين بگذر،هيچ مگو
گفتم: اين روي فرشته ست يا بشر است
گفت:اين غير فرشته ست و بشر،هيچ مگو
گفتم:اين چيست بگو زيرو زبر خواهم شد
گفت: مي باش چنين زير و زبر،هيچ مگو
اي نشسته تو دراين خانه ي پر نقش و خيال
خيز ازين خانه برو،رخت ببر،هيچ مگو
گفتم:اي دل پدري كن، نه كه اين وصف خداست
گفت:اين هست،ولي جان پدر هيچ مگو

و اينك "من" چه خواهم گفت؟
و باران همچنان مي بارد.

فردا چه خبر؟

2006-02-26T16:45:00.000-08:00

بعد از يه پياده روي طولاني از دانشگاه تا خونه آروم كنار شوفا‍ژ اتاقم دراز كشيدم. شروع مي كنم به شمردن نفسهام. تا به حال بهش فكر نكرده بودم. يعني به اراده نفس نكشيده بودم. كمي كسل هستم. ازين پهلو به اون پهلو مي شم. تصميم خودمو مي گيرم.
Windows Media Player Caruso Luciano Pavarotti
چقدر دلم براي صداش تنگ شده . شمارش از يادم مي ره وآهنگ نفسهام حالت غيرارادي سا بق رو از سر مي گيره. بازم تبديل مي شه به يه امرطبيعي .
آ هنگ صداش اوج مي گيره . هيج وقت اين طور به دلم نشسته بود . براي خودم يه فرضيه مي سازم:
هر پديده اي تو زمانو مكان خودش معني ميشه . همه چيز در آن و جا تعبير مي شه . هيچ وقت تا به اين حد پاواروتي رو دوست نداشته بودم . خودمونيم ايتاليايي هم زبان خوش آهنگيه .
Track 2: Barcelona Freeddie Mercury and Montserrat
پاواروتي از يادم رفته . ميشينم . آفتاب روي انگشتاي پاهام مي تابه . مورمورم ميشه . نگاهم رو به طرفه پنجره مي كشونم .قار قار. قار قار ....
Track3 Adagio Lara Fabian
ياد پيماني كه با خودم بستم مي افتم...دفتر طراحي هامو ورق مي زنم. هواي مه آلود لندن به ذهنم مي آد و معلم طراحيم:
Mike: Wow! Enormous!
Mike: Is that chalk?
Me: Of course
Mike: How did you do it?
Me: Just as usual
…
ساعت 5 بعد از ظهر است. دفتر طراحيمو زير بغل مي زنم و كلاس رو ترك مي كنم.
من با من: فردا مي رم موزه تيت. دلم براي مارسل دوشامب تنگ شده.
من با من: دوباره ضايع نكني. دفعه ي قبل جلو تابلو تكچهره ي ونگوگ يك ساعت تموم بي هيچ مژه بر هم زدن، ميخكوب شده بودي. بازديد كننده ها زير چشمي نگات مي كردن. انگار از كره ي ديگري اومده باشي. اما ونگوگ، تاييدت مي كرد. چقدر با هم حرف زديم. بارها...
Track 5 Bridge Over Troubled Russel Watson
تلفن زنگ مي زنه:
Hello, this is Patricia,
Could I speak to Azi?
Speaking
Oh, how are you patttttttttttttttt?
Great sweetheart
…
و دعوت دوباره ي پت براي عصرونه و صرف يه فنجون قهوه و بحث در مورد آثار فريدا كالو و پست مدرن آرت. تيكه هاي حرفامو مي بينم كه تو فضاي دوست داشتني خونه ي پت پرواز مي كنن. از هم دور مي شن، گاهي هم به هم برخورد مي كنن.
بوي قهوه ي تلخ و حلوايي كه براي پت پختم با هم برخورد مي كنن.
و بحث هميشگي از پا درد پت و جشن تولد 73 سالگيش... چشمم به يه كتاب آشنا مي افته.
Could I have a look?
Sure
Oh, my God,
كتاب رو ايران ديده بودم. چشمم از روي عنوان كتاب روي اسم طراح سر خورد:
Stuart Durant
كي باورش مي شه؟ اين استوارت همون كسيه كه هفته ي پيش توي دانشگاه كينگستون باهاش اينترويو داشتم.
پت: يه زماني دوست شوهر سابقم بوده. ديشب بهم تلفن زد:
از كارات تعريف مي كرد، همينطور از انرژيت و عشقت به هنر...
جدي؟
...
من: پت، فردا مي خوام براي پنجمين بار برم بريتيش ميوزوم و نمايشگاه آثار ايرانو ببيبم.
پت: عزيزم، مي دوني كه
My knee is killing me
وگرنه باهات ميومدم.
At the British Museum:
بازم رفتم. كجايي تو دختر؟ دو ساعته كه داري از گاو بالدار تخت جمشيد طرح مي زني. يكهو:
Excuse me:
What’s your style in drawing?
Expressionism.
از طرحم راضي نيستم. نه سرزندگي اصل اثر رو داره و نه.... پاره اش مي كنم. واي ازين شهر! يه سطل آشغال اينجا پيدا نمي شه؟ كيفم باد كرده. اينم از سطل آشغال من. ورق مچاله شده مي ره كنار ده تاي قبلي.
مي زنم بيرون. بارون مي آد. چترم اما بسته توي كيف.
دختر حيف نيست توي اين بارون چتر دست بگيري؟ بذار شسته بشي. شسته بشي از خودت.
قهقه ي دخترا و پسرا از توي پاب بيرون پرتاب مي شه. آه هميشه بوي تند مشروب كه عصرا توي خيابونا مي پيچه، دلمو به هم مي زنه.
تققققققققققققققق، يه مست طفلكي روي زمين ولو مي شه. دفتر طراحي من هم. اسكيس سريع روي كاغذ نقش مي بنده. اما بارون نمونش نمي ده. فيگور سطح كاغذ شسته مي شه، بوي مشميز كننده ي فضا هم. دلم براش مي سوزه، براي خودم هم. توي قطار، گرماي كوپه، و تو، يه موش آبكشيده.
در مي زنم.
عمه ام رويا: اومدي؟... دلواپس شدم. دير كردي. آخي خيس شدي؟ چتر نداشتي؟
چرا.
پس...
تا يه دوش بگيري... و بوي قهوه ي داغ. رويا چقدر دوستت دارم...
Track 10 Symp… Lorena Mcken…
به خودم ميام. برگشتم ايران.
ايميلمو چك مي كنم. ميل باكس اما خالي و آروم. بي دغدغه.
بازم مي رم. اينبار به ياد مهدي اخوان ثالث:
كسي اينجاست؟
هلا! من با شمايم، هاي! مي پرسم كسي اينجاست؟
كسي اينجا پيام آورد؟
نگاهي، يا كه لبخندي؟
فشار گرم دست دوست مانندي؟
و مي بيند صدايي نيست، نور آشنايي نيست، حتي از نگاه مرده اي هم رد پايي نيست،
صدايي نيست الا پت پت رنجور شمعي در جوار مرگ.
ملول و با سحر نزديك و ....
زينگگگگگگگگگگگ، تلفن: نادياست: طرح پوستر كلاس فردا زدي؟
نه! مگه ساعت چنده؟
9 شب.
همچين ميگه انگار... نه هنوز وقتش نيست. مي دوني كه من جغدم! مخم تازه ساعت 12 به بعد راه مي افته.
...
من مي برم ديگه، موفق باشي.
ناديا؟
جانم؟
الدوز و كلاغها رو خوندي؟
صمد بهرنگي؟
آره ، آره
بازم داري به جاي طرح زدن كتاب مي خوني؟
نه، فقط هكهو دلم هواشو كرد. مامانم بچه گيهام برام مي خوند.
بحث گل مي كنه. خاطرات ناديا از الدوز.....
ساعت:10:30
آزاده من برم شام درست كنم. شب خوش.
Track … Melodramma Andrea Bocelli Celi Di Toscana
هميشه دوست داشتم جاي الدوز باشم، شايدم كلاغش.
مامان مي خوند: الدوز روزي يه قالب صابون مي دزديد واسه كلاغه. اون عاشق مزه صابون بود.
من 4 ساله: حالم بهم خورد.
مامان چكار مي كني؟
دارم صابون رو مزه مي كنم. خودت خوندي كه كلاغه صابون دوست داشت.
آخه بچه...
ديوارهاي خونه: هميشه پر از خط خطيهاي در هم و برهم من... يعني ميشه من يه روزي نقاش بشم؟
Track … Mille Lunne Mille Onde Andrea Bocelli
مامان قصه رو از اول بخون، نمي خوام الدوز تموم بشه، داري به ته كتاب نزديك مي شي.
يكي بود، يكي نبود، غير از خدا هيچ كس نبود...
و من تا به امروز هيچوقت الدوز رو تموم نكردم. بذار آخرش رو خودم بسازم.
زنگ ساعت:12
شروع مي كنم به طرح زدن. باز ذهنم مي پره...
امشب ماه چه نوري داره، سايه درخت خرمالوي وسط حياط روي ديوار خشن. چه كمپوسيوني؟
مي پرم توي حياط.
دوربين، سه پايه،
آماده؟
خرمالووووو
عكس مي گيرم.
ساعت 2 شب
E Sara Sellembre(someone like you) Andrea Bocelli

Someone like you...

Someone like you...

چشامو مي بندم:توي خواب مي بينم
چند تا ايده ي محشر براي پوستر...
طرح مي زنم.
ساعت: ...
دلم براي قلموهام تنگ شده. شش ماهي ميشه لمسشون نكردم. تيوپ رنگام، مقواهاي رنگي...بغلشون مي كنم، گريه ام مي گيره. يكي از شيشه هاي رنگ از دستم ليز مي خوره، تققققققققق
خودم به خودم: خاك تو سرت كنن! هيچوقت در اين بيچاره رو درست نبند.
لكه مشكي روي قالي پخش ميشه.
من: سرگرم تماشا
منو با خودش مي بره. بچه كه بودم، يه قطره مركب روي دستمال مي ريختم و به پخش شدنش خيره مي شدم.
جوهر پخش تر مي شه. به خودم مي آم. سريع شيشه رنگ رو بر مي دارم تا قطره ي آخر پخش نشه.
لكه: چه طرحي! چه فرم جذابي! ايده ي خوبيه. طرح پوستر رو مي زنم.
ساعت:7 صبح
Track … Chara Andrea Bocelli
پرينتر عزيزم! بازم كاراي دقيقه ي نود منو راه مي ندازه... آخرين پرينت.
سريع لباس مي پوشم. مغنعه ام طبق معمول چروكه!
مامان منصور: صبحانه نمي خوري؟

نه، وقت ندارم.
طبق معمول، آخر معدت رو از كار مي ندازي...
سلام استاد
سلام، خسته به نظر مي آي.
نه استاد، امروز خيلي خوبم. فقط شب نخوابيدم.
طبق معمول.
كار آوردي؟
اوهوم.
اين ايده هارو از كدوم مجله خارجي كش رفتي؟
استاد!!!!!!!!!!!
هيچ كد.م.
مي خواي باور كنم اينا ايده هاي خودته؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!
دلم مي شكنه.
يهو ياد حرف اون يكي استادم مي افتم:
توي ايران هر وقت خواستي كسي حرفاتو باور نكنه راستشو بگو.
من هيچوقت دروغ نمي گم استاد.
استاد اولي:
ببين يه نمايشگاهي در پيشه، با موضوع... ايده اي به ذهنت مي رسه؟
من: خوب...
استاد: نه، جالب نيست
چند روز بعد...
كاتالوگ نمايشگاه مذكور. ايده ي نه چندان جالب من با امضاي استاد محترم!
به فكر مي رم...

The kingdom of God

2006-01-26T06:15:00.000-08:00

The kingdom of God is inside you…,
And all around you…
Not in mansions of wood and stone.
Split a piece of wood,
And I am there.

NEW WORLD

2005-12-18T13:07:00.000-08:00

NEW WORLD
Upside-down trees swingin' free,
Busses float and buildings dangle:
Now and then it's nice to see
The world -- from a different angle.

untitled

2005-10-30T09:57:00.000-08:00

Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832)

"What you don't feel, you will not grasp by art,
Unless it wells out of your soul
And with sheer pleasure takes control,
Compelling every listener's heart.
But sit - and sit, and patch and knead,
Cook a ragout, reheat your hashes,
Blow at the sparks and try to breed
A fire out of piles of ashes!
Children and apes may think it great,
If that should titillate your gum,
But from heart to heart you will never create.
If from your heart it does not come."

(from Faust I)

لحظه ديدار

2005-10-29T14:18:00.001-07:00

لحظه ديدار نزديك است .

باز من ديوانه ام، مستم .

باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست -

لحظه ديدار نزديك است

اين من و من ديگرم

2005-07-04T19:39:00.000-07:00

هميشه اتفاق مي افتد ، به سياق ساليان بر من گذشته خودم با من خلوت كرده است. قهوه اي تلخ در ميان و عطري تلخ تر در مشام. هردو ساكت، هردو لبالب از نگاه و امواج كلمات صامت در فضا پران

خودم در شب،غرق در امواج طبيعت، چشم در چشم مهتاب،همراه با سكوتي سرشار و خودم در روز ، غرق در امواج آزار دهنده ي انسانها ، چشم در چشم بي خودي ، همراه با گرد بي آرامش مجسمه هاي انسان وار در بر يكديگر به نظاره سخن مي گويند

هميشه اتفاق مي افتد ،جمع اضداد در من غوغا مي كند. و اينك اين منم، پر از من و تهي از خويش. و اينك لحظه اي ديكر: خودم در شب اشكي بر گونه اش لرزيد و دستي به سويم دراز كرد و خودم در روز، با بي نزاكتي شرم آور، دهانش بدوخت. دستم بربود. سكوتي در من شكست

و من به چشم خويشتن ديدم. خودم را در روز كه به خواب رفت. خروپف مي كرد. و خودم را در شب كه در ظلمات گوش به آهنگ نفسهاي من ديگر سپرده بود. شمارش 1،2،3

هميشه اتفاق مي افتد

شب پره اي در گوشم وز وز مي كند

به او

2005-06-22T17:00:00.001-07:00

تو مپندار كه خاموشي من
هست برهان فراموشي من

اين طرف يا اون طرف؟

2005-06-05T17:05:00.000-07:00

هميشه از خط مرزي بدم مي آمده! از حس احمقانه و بي اصالتش كه نه شرافت جهت ماقبل را داراست و نه سركشي جهت ما بعد. حس بي پير و شريفي كه احساسات دو گانه اي دركامم مي ريزد. حس عشق و نفرت توأما

و امروز بعد از ظهر يكي از روزهاي مرزيست. مرزي ميان بهار و تابستان كه حتي صداي مقدس پاواروتي عزيز هم

حجابي بر اين واقعيت نخواهد بود. گرما نفس گير شده است و كندي و رخوت بعدازظهرهاي دم كرده ي تابستاني بر من مستولي. اما سايه ام به قواره ي سايه هاي بهاريست نه به كشيدكي و بلنداي سايه هاي سوزنده ي تابستاني . اينك مرا چه حال است؟

شور و آشفتگي روزهاي عاشقانه ي بهاري در سر در بعدازظهر بي حال و رخوت ناك تابستاني

هميشه از خط مرزي بدم مي آمده! از وسط فلش بودن. از ترس از انتخاب. انتخاب محافظه كارانه شرافت و يا تندرويانه ي شرارت؟

فقط اين را مي دانم كه از مدارا بيرارم. بيزار

هميشه از خط مرزي بدم مي آمده! و اينك من بر روي تختم در اين گرماي نفس گير بي هيچ خطاي مدارا دراز كشيده ام و از بي قوارگي سايه ام كه بر روي ديوار اتاق لميده دچار سرگيجه مي شوم. موسيقي گوش مي دهم و از شنيدن صداي آسماني سارا برايتمن غرق در شور و بي خودي مي شوم

هميشه از خط مرزي بدم مي آمده

:D

2005-05-30T11:16:00.000-07:00

انگار نوشتن هم از يادم رفته. يادش بخير. بر مي گردم

\/\/\/\/\----------------

2005-04-28T13:38:00.001-07:00

تمام وجودش مي لرزيد. دستاش يخ زده بود. ديگه چشاش نمي خنديد. برق نمي زد. سحر نمي كرد

مثه ماده شير محتضر بين النهرين به هر زوري كه بود خودشو به طرف سطل آشغال كشوند

دستاش تيكه هاي خرد و مچاله شده ي كاغذ رو مثه قطعه هاي پازل كنار هم مي چيد

چشماش كه چند وعده دل سير از شب تا حالا سخت باريده بود از شدت ورم باز نمي شد

امواج پريشاني كه روي كاغذ نوشته شده بود بد جوري اسير اقيانوس چشماش شده بود

سعي كرد خودشو حفظ كنه. به هر زحمتي بود براي هزارمين بار امواج روي كاغذ رو خوند

عزيزم تو عزيزتر تر از آني كه از آن من شوي

به ليلاي عزيزم

2005-04-21T03:15:00.000-07:00

به ياد مي آورم جا پاهاي آغشته به شن راكه در دل شبهاي تارو مه آلود ساحل رامسر عجين بود به نواي حيراني

و ليلاي عزيزم به ياد مي آوري چه كودكانه سكوت شب را در هم مي شكستيم؟ ليلايي را كه جلو دار بود و نواي موسيقي اش به راه و ما همگي به دنبالش به صف زمزمه كنان كه : دشتهايي چه فراخ!كوههايي چه بلند! در گلستانه چه بوي علفي مي آمد

و چه شبهايي ! در فضايي آميخته به بوي نم و چوب و سير به جشن پتو مشغول جيرجيرك وار غيبت مي كرديم

كه : ه ب ر

به ياد مي آورم شيرين ترين رويا بي هيچ نقش عزيز امير حسن كه دوست مي داشت گل نيشان را

و به ياد آورديم عزيز ترين ليلا را كه امسال به دور از او رنگ خاك حاصلخيز را بلعيديم و بوي علف را زندگي كرديم

و امشب باز موسيقي روان است در كنج اتاق من

و من امشب را به ياد تو و با نواي قاصدك گريستم و گريستم و قاصدكي را به سويت پر دادم

و اينك باز با من بخوان

قاصدك ! هان ! چه خبر آوردي؟

از كجا و از كه خبر آوردي؟

مزمزه ي آفتاب

2005-04-21T01:21:00.000-07:00

ساعتهاست كه خيره در نقش قالي اتاق نفس مي كشم

آفتاب گلستان فرش راآبياري مي كند

ثانيه ها مي گذرند و من در اين انجماد نگاه غروب سرخ آفتاب را مز مزه مي كنم

گلها همه رستند. ريشه هاي تو در قالي دويد. اوج گرفت. پر گرفت

نقشها همه جان گرفت و دستي به سويم دراز شد

دستم را دراز كردم. پر گشودم و دست در دست تو تا باغ قالي دوان دوان گم شدم

و اينك ديرگاهي است كه دختري به نقشهاي قالي خيره مانده در حاليكه آفتاب گلستان قالي را آبياري مي كند

ناگهان دستي به سويش دراز مي شود

عطري در جانش مي پيچد

و اينبار ريشه هايم در قالي مي دود. اوج مي گيرم. پر مي گيرم

دخترك غروب آفتاب را مزمزه مي كند

دستي به سويم دراز مي شود

من كي ام؟

2005-04-15T17:59:00.000-07:00

مدتي كه حس هاي عجيب و غريبي پيدا كردم. يه جور تضاد دروني. راستش هميشه فكرمي كردم كه خودمو خوب مي شناسم واز از اين بابت به خودم مي باليدم. ولي تازگيا فهميدم كه اصلا خودمو نمي شناسم. و به دنبال اين مشكل اساسي چيزايي رو كه باهاشون مرتبطم

پيش از اين مي تونستم صريحا بگم كه از فلان چيز خوشم مياد و از بهمان چيز نه. يا فلان رنگ و شعرو فضا و آدمهاش

يه حس تعليق ميون همه چيز. عين قاصدك كه ميون زمين و آسمون چرخ مي زنه ولي خودشم نمي دونه كه متعلق به اون پايينه يا اون بالا؟ نمي دونه كه آبي آسمون راضيش مي كنه يا سبزي دشت؟ و نمي تونه تصميم بگيره كه حالا چه كار بايد بكنه؟

اما گاهي چشاشو مي بنده و بدون اينكه بدونه واقعا حسش به كجا تعلق داره دستاشو به دست باد مي ده و رقص كنان از جلو چشم آدما دور مي شه. نقطه ميشه. نا پديد مي شه

تا حالا سلوك عارفانشو تو خط افق تماشا كردي؟ درست وسط خط! جايي كه سبزي دشت از آبي آسمون جدا مي شه؟

يكهو پر شدم از ياد اخوان ثالث. پس به يادش مي خونم

.....قاصدك.....

قاصدك هان چه خبر آوردي؟از كجا واز كه خبر آوردي؟

خوشخبر باشي اما اما گرد بام و در من بي ثمر مي گردي

انتظار خبري نيست مرا

نه ز ياري نه ز ديار و دياري باري

برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس

برو آنجا كه تو را منتظرند

قاصدك در درون من همه كورند و كرند

دست بردار از اين در وطن خويش غريب

قاصدك هان ولي... آخر... اي واي

راستي رفتي با باد؟

با تو ام آي!كجا رفتي؟آي

راستي جايي خبري هست هنوز؟

مانده خاكستر گرمي جايي؟

در اجاقي طمع شعله نمي بندم_ خردك شرري هست هنوز؟

قاصدك! ابرهاي همه عالم شب و روز

در دلم مي گريند

دخترك در عكس

2005-04-12T01:36:00.000-07:00

شب است و من در سكوت خيس اتاقم شناورم. موسيقي روان است و استكان داغ چاي روان تر و من چون تشنه ماهيان سرخ هفت سين در اين تعليق بهت آور در اين جريان خود ساخته ي دلخواه مبهوت به عكسي خيره مانده ام

دختركي در زماني در ساعتي و به آني با نگاهي سرشار از نجابت با فشار دست عكاس در حالتي مبهوت يخ زده. حالت عجيب دخترك وجود مرا نيز در لحظه منجمد ساخته است. صورتي استخواني به نجابت كره اسبي كه در سياهي فرو رفته و خرده نوري بر گوشه اي از گونه اش تابيده. چشمانش بر دور دست ميخكوب شده در حاليكه دهان نيمه بازش زمزمه اي مي كرده است. ولي از چه؟ و به گوش كه؟

ضرب آهنگ موسيقي اوج مي گيرد و من در اوج اين خلسه ي بي خويش به پايكوبي با موسيقي همراه مي شوم. دستها در هوا به سماع مشغولند كه ناگهان در اين جريان بي خودي با ضربه ي دستم استكان سرد چاي بر روي صورت دخترك روان مي شود. رنگهايي مغشوش در هم مي دوند و نگاه زنده ي دخترك در اين هم آميزي خاموش مي شود

موسيقي پايان مي گيرد. ساعت از سه گذشته است. به خود مي آيم. چراغ را خاموش مي كنم. ساعت را كوك مي كنم. لحاف را كنار مي زنم. دخترك در رنگ فرو رفته صداي خرخري را مي شنود

خواب سنجاقك

2005-03-25T04:20:00.000-08:00

ديشب بارون مي اومد. يه بارون عجيب. مثه دوش رو سرم مي ريخت ولي خيسم نمي كرد

كنار آتيش نشستم. بوي چوب سوخته مستم كرد. خوابم برد. يه خواب عجيب

توي خواب سنجاقكي رو ديدم كه داشت خواب مي ديد و منم پشت يه ديوار دزدكي فال گوش خواباش وايساده بودم

باورم نمي شد. توي خوابش مردي رو زير بارون ديدم كه آروم آروم دور مي شد. يه قدم جلو رفتم. تو خواب بهش گفتم ... بوي موي سوخته اومد. چند تار موم تو آتيش سوخت

بوي پر سوخته ي سنجاقك اومد. شايد اونم تو خوابش دزدكي فال گوش خواباي من وايساده بود

وايساديم. خيس خيس شده بوديم كه

مردي زير بارون از كنارمون گذشت اما اينبار برامون آشنا بود

...

2005-03-14T16:37:00.000-08:00

آتش را از آن روي دوست مي دارم كه حرم نفس هايش تنها همدم سردي انگشتانم بوده است

و باد را از آن روي كه عاريتي است از حرم نفس هايت كه انگشتانم را به سردي ترك گفت

آرزو

2005-03-12T02:00:00.000-08:00

آواري از خطوط بر سطح كاغذ مي كوفتند. پر قدرت . بي محابا . با آهنگي پر اطمينان

و پهنه ي سپيد كاغذ پذيراي سيلي هاي قلم دخترك بود . بي هيچ امتناعي . و دخترك همچنان مي تاخت . سوار بر وهم رخش همچنان بر پهنه ي كاغذ مي تاخت و آرزوهاي ديرينش را طرح مي زد . بي هيچ درنگ

همچنان مي راند و طرحي از پس طرحي ديگر زاده مي شد

سالها روزها و شبها بي هيچ تامل تنفسي طرح مي زد و تنها همدم رويا گرديهايش قلم خاموشش بود كه جرعه هاي وجودش را بر جان اوراق سپيد مي ريخت و آرزوهاي دخترك را جان مي بخشيد. نقشها در فضا حجم مي گرفت . اوج مي گرفت . در هم مي رفت و از پس عشق عظيم دخترك زاييده مي شد

سالها گذشت . نفسهاي قلم سنگين شده بود وخسته جان

دلش سخت مي تپيد . دلشوره اي عجيب به جانش افتاده بود . مي دانست كه روز موعود فرا رسيده است . دخترك را مي پرستيد . بي هيچ چشم داشت محبتي

دلش مي خواست آخرين جرعه ي جانش را در كام دخترك ريزد و در ميهماني طرح و رنگ با شكوه ترين روياي دخترك را رنگي از حقيقت بخشد

با چشمان بي فروغ اما پر محبتش به دخترك نگريست و سودايش را در گوشش به نجوا خواند . دخترك لختي انديشيد . تا به حال به بزرگترين رويايش نينديشيده بود . دلش سخت لرزيد . آهنگ نفس اوج گرفت

تكان سختي خورد . برقي از ميان جانش گذشت . او كه بود؟ به چه طرح و رنگ مايه گرفته بود؟

در اين سالها آنقدر در اوهامش معلق بود كه هيچ گاه به خويش نينديشيده بود

دستانش مي لرزيد . عرق كرده بود

قلم را در ميان انگشتان لرزانش گرفت و آرزويي كرد

آرزو كرد كه چهره ي خود را منفك از روياهايش ببيند . بي هيچ وهم نقشي

و قلم جان خسته اش را جمع كرد تا آخرين روياي دخترك را زندگي بخشد . و خطوط شكل گرفت . اوج گرفت و به پرواز در آمد و آينه اي از دل خطوط متولد شد

انگشتان دخترك از هم گشوده شد . چيزي به زمين كوفته شد . تققققققققققققققققققققققققققق

پس آنگاه در مقابل آينه ايستاد

نفس از حركت باز ايستاد

دختركي را نظاره كرد بي هيچ طرح لبي

و به ياد آورد كه تا به حال حتي كلمات پر مهري بر همدم روياگرديهايش نثار نكرده است

دلش گرفت . سودايي به جانش افتاد و بي هيچ تاملي قلم را جستجو كرد تا طرح لبي بر چهره بنشاند

قلم به زمين افتاده بود . از جا بلندش كرد . در ميان انگشتانش گرفت و بر پيكر كاغذ فشار آورد و قلم با چشمان بسته و دهان بر هم دوخته به دو نيم شد و از كمر بشكست

و امشب...

2005-02-27T08:26:00.000-08:00

بنشين

بنشين تا سخن آغاز گويمت امشب

چه كسي مي گويد كه شب را ياراي بيداري نيست؟

دوستت مي دارم

دوستت مي دارم در شبانگاهان

در آندم كه چهره از صورتكان دروغين عريان مي كني و از لبان بر آماسيده از روزت واژه هايي موزون را بر سرم فرو مي باري

و مرا پر از اين احساس موهوم مي كني كه هنوز زنده ام

هنوز نفس مي كشم

و امشب

چهره ام عريان است.عريان از نگاه

و برق چشمانم عاريتي است از لبان خاموشم كه در سكوت اهورايي شان ترا فرياد مي كنند

و تواي همدم شبگردي هايم همچنان مي خواني

من همه چشم

تو همه لب

و اينك ما

سوار بر بال هاي تيز پرواز ابديت سرود آفرينش را آواز مي خوانيم

من نه منم

2005-02-08T14:25:00.000-08:00

امسال نيز به سياق هر سال آسمان باريدن گرفت و چه باريدني ! چند ضلعي هاي يخين يكي يكي پايين آمدند و كودك بازيگوش وجودم را به پايكوبي خويش فرا خواندند

شب هنگام بود. به كوچه دويدم. از كورسويي نور مي باريد. دانه هاي برف امان نمي دادند. مشتاقانه بر سر و رويم فرو مي ريختند. به راه افتادم. تعقلي در كار نبود. دوباره كودك بودم. عاشق بودم

و رفتم. رفتم كه در برف گم شوم. وچه انتظار عظيمي بود. من از خويش به ستوه آمده ام. بايد كه خود را از خود برهانم. بايد پنهان شوم. گم شوم. سبك شوم. بي من شوم. همراه دانه هاي پراكنده ي برف در فضا رها شوم. و من ساعت ها در اين تعليق شگفت شناور شدم. بي هيچ قيدي

و برف همچنان باريد. باريد و باريد. منقبض بودم. مثل تكه اي يخ. آرزو يي كردم. راستي اگر من نيز همچون قطره ي برف يخ مي زدم به چه شكل در مي آمدم؟ فكرم مشغول بود. من از اين تجسد خسته ام. قالبي جديد مي طلبم. چشمانم را بستم. پس آنگاه من نيز يخ زدم. دانه شدم. برف شدم و در اين خلسه ي عارفانه به پرواز درآمدم. چرخيدم. فروريختم. برف دو چندان شد. من نبودم. تمام شدم

چشم گشودم. ولي نه! هنوز به حال خود بودم! دستهايم. پاهايم. قلبم

ولي ايكاش مي توانستم. مي توانستم رنگي از حقيقت به رويايم بپاشم. از پس پرده اي از مه به اطراف نگريستم. به زواياي تحريف شده . منحني هاي معتدل گشته ي جهان زير آواري از سپيد دانه هاي برف. جهاني همه اعتدال

ولي افسوس كه هر رفتي را بازگشتي است. پر شدم از بازگشت و كوچه ها را يكي يكي طي كردم. اينبار در جهت عكس. افسوس كه هنوز پر بودم از من. و پرده اي از اشك و حسرت

آخرين كوچه را طي مي كردم. برف سنگين شده بود. بي هيچ وقفه اي مي باريد. آواري از برف . رد قدم هايم دنبالم مي كردند. پشت سر را نگريستم. كوچه را ديدم از من پر... و به آني خالي از من

دختري كه عاشق باد بود

2005-02-07T04:06:00.000-08:00

نمي دانم ديشب بود يا پريشب و يا شامگاهي هنوز نيامده كه از پس خوابي غريب به خود لرزيدم . اندوهي سخت راه نفس را بر من بسته بود . دستانم مي لرزيد . چشمانم هنوز مست خوابي عميق بودند و رويايي را كه نظاره گر بودند به هيچ روي باور نداشتند

در خواب دختركي را ديدم كه روزها در كنار پنجره مهر سكوت بر لب به انتظار مي نشست و چشم به جاده ي بي انتها مي دوخت. و شامگاهان ندايي از دور او را به خود مي خواند. زوزه ي باد در هر كوي و برزن پيچيدن مي گرفت

دخترك بي هيچ كلامي سيني كوچك مسين را بر مي داشت و قوري كوچك اسباب بازيش را در آن جاي مي داد . بهترين لباس خود را مي پوشيد و پاي افزار در بر به استقبال باد روان مي شد . با گامهاي كوچكش راهي باغ پاييري خود مي شد و در ميان انبوهي از پيچك و ياس آرام مي گرفت.همه چشم مي شد و معشوق ديرين خود را مي بوييد . و چه باور نكردني و خيالناك كه قوري اسباب بازي پر مي شد از چاي داغ . وغل غل كنان سرود آفرينش را همخواني مي كرد و باغ كوچك پر مي شد از عطر چاي

دخترك چشم در چشم باد آرزوهاي صامتش را آواز مي خواند و باد با زوزه هاي عاشقانه در ميان انبوه گيسوانش وزيدن مي گرفت و به مستي كودكانه اش با بوسه اي پا سخ مي گفت. پس آنگاه هر دو از عطر چاي داغ سيراب مي گشتند و به فراقي ناچار . و به انتظار ديداري معهود روز گار مي گذراندند

و من هنوز از پس اين روياي غريب به حال خود نبودم كه نوايي مرا به خود خواند. پاهايم فرمان نمي بردند. به سختي روان شدم. به كجا؟ نمي دانم

سر به آسمان بر كردم . باد وزيدن گرفت . دست در دست باد به كوي و بامها سر كشيدم. آهنگ تند نفسهايم ستاره ها را يكي يكي بيدار مي كرد . پلكها را بي اختيار بر بستم . زوزه ي باد مرا به خود آورد . چشم گشودم . خود را در ميان باغي پاييزي ديدم .و چه عطري ! خداي من !! همان سيني كوچك و قوري خالي اسباب بازي لبريز از عطر چاي داغ همان جا به حال خود رها بود بي هيچ دختري

دلشوره اي عظيم خاطرم را مي آزرد . دلم برايش تنگ شده بود كه ناگهان باد آغوشش را بر من گشود و در ميان گيسوانم وزيدن گرفت و من دختركي را ديدم كه عاشقانه در آغوش پر مهر باد جاي گرفت

و من اين بار دختركي را به خاطر آوردم كه روزي پيمان خويش با باد را از ياد برد و از آن روز زني خوانده شد.

شب و منو ستاره ي خود خودم

2005-01-19T04:35:00.000-08:00

حس عجيبي بود. يه حس باور نكردني مثل حس كريستف كلمب وقتي پلكهاشو به هم ماليد و سرزميني رو كه به خودش تعلق داشت رو تا انتهاي ريه هاش نفس كشيد. آره .نه. ولي شايد م غريب تر

براي اولين بار كه از بزرگترا شنيدم هر آدمي توي هفتا آسمون يه ستاره داره كه مال خودشه داشتم بال درمي آوردم ازخوشي تو يخبندون نفسگير زمستون پا برهنه دوييدم به طرف بالا پشتبون و پله ها رو دو تا يكي رد مي كردم . برف همه جا نشسته بود . آروم و بي صد . چرق چرق كنون با پا هاي كوچولوم حس گرمي بهش مي دادم . اولش يه كمي قلقلكش مي اومد ولي نشئه ي گرماش هوش و حواسشو دزديده بود . اما من سرماشو احساس نمي كردم . انگشتاي كوچولوم كه همديگرو بغل كرده بودن روي برفا سر مي خوردن ولي عين خيالشونم نبود

من فقط دنبال ستارم بودم . ستاره ي خود خودم . واي كه چقدر پله ها زياد بودن . عين خونه ي حلزونه كه توي شيشه انداخته بودمش مارپيچ وگرد بودن

صداي نفس نقس زدنام شب رو از خواب پروند . ضربان قلبم اونو به وحشت انداخت . جلو اومد . دستمو گرفتو پا به پام برد تا عمق سياهي . آخه اونم مي خواست زودتر به ستارم برسم

انگار صد سال گذشت. من و شب د ست تو د ست هم پله آخري رو هم بالا رفتيم. يهويي سرم رو بالا گرفتم. نور خيره كنند ش چشمام مي زد . صداي قلبم مثه زنگ اون ساعت طلاييه بي حو صله كه روي طا قچه چمباتمه رده بود وق وق مي كرد . صداش تا هفتا آسمون بلند شده بود . ستاره ها همشون بيدار شد ن . همه چشمك زدن . همه خند يد ن اما من فقط اونو مي ديدم . اوني كه از همه پرنگ تر بود

اوني كه عين نقلا ي مامان بزرگ كه از توي گنجه عقبي كش ميرفتم سفيد و تپل بود

آره اون ستاره ي من بود . چون من اولين بچه اي بودم كه اون ستاره رو براي خودم بر مي داشتم

ستارم يه نگاه مهربون و گرم بهم انداخت و به اوهام كودكانم چشمكي زد . آخ نمي دوني كه جه دلي ازم مي برد

اون خيلي دور بود . نزد يك اون پشتبوم بلنده. د لم مي خوا ست بلد بودم از روي اون نرد بون بزر گه كه مثه اون فرقون خاك خورده توي حيا ط كه مثه اون فرقو ن خا ك خورده ي عبوس و اخما لو ي وسط حياط كه يه وري مي شست و نق ميزد بتونم برم روي اون پشتبوم بلند ه و يه دست گرمي با ستارم بدم . ولي من از نرد بونه مي تر سيدم . بين خود مون بمونه از اخمش مي ترسيدم . همين طور از اون سيبيلا ي كلفت چرب و چيليش . انگار مي خواست يه لقمه ي چپم كنه . عين گربه سفيده كه كنار حوض حياط كشيك مي داد تا ماهي قرمز خوشگله رو يه لقمه ي چپش كنه

ولي من عاشق ستارم بودم . كاش نرد بونه يه كم با بچه ها مهر بون تر بود. كاش يه كم جوون تر بود . ولي

ساعتها خيره خيره نگا ش مي كرد م. از اون نگاهايي كه ماما ن بزر گم مي گفت : زشته د ختر . اين طوري نيگا نكن. دختر بايد حيا

دا شته باشه. ولي آ خه من د وسش دا شتم . دوست دا شتم به چشاش عين اون دختر بچه هاي بي حيا زل بزنم . بابا خوب منم دل داشتم

بابا بي خيال .نگاش كن عجب نوري داره . گرمم مي كنه . انگشتام كه از زور سرما غش كرده بود ن زير نورش خود شونو گرم مي كردن. دلم مي خواست از بالا پشتبوم داد بزنم. همچين دادي بزنم كه همه ي بچه ها بفهمن كه اون ستا ره پر نوره رو من زود تر از همه شكار كردم . ديگه اون مال منه . مال خود خودم. اونو حتي با گو جه سبزاي پسر همسا يه اين وري يا گربه ي ملوس دختر همسايه اون وري هم عوض نمي كنم حتي با گوشوا ره هاي گيلاس اون آدم برفي بزر گه ي وسط حياط همسايه اون ور تري

من اونو با هيچي عوض نمي كنم . محو تماشاش بودم . شب نگران من بود . دلش مي خواست بغلم كنه و منو ببره توي رخت خوابم گرمم كنه . ولي من گوشم به اين حرفا بد هكار نبود . دلم مي خواست فقط پيش ستارم بمونم . تا آخر آخر دنيا

منتظر بود م . اونقد ر منتظر كه نرد بونه خوابش ببره و من بتونم يواشكي ازش بالا برم و ستارمو بغل كنمو او نو بذارم يه جايي كه دست هيج كس بهش نرسه . حتي دست اون غول بزرگي كه شبا وقتي چراغ اتاقم خاموش ميشه روي د يوار حياط راه مي رفت

يه وقتي لو ند يا مي خواستم دلمو بشكافمو اونو بذارم توي د لم . اونجايي كه تند مي دوييد م تا از دست گربه جنييه فرار كنم تالامپ تولومپ صدا مي كرد

اما هر چي مي شستم نرد بونه خوابش نمي برد . كاش يه كم بزرگتر بودمو دستم به بالاي گنجه مي رسيد و يه دونه از اون قرص سفيدا كه مامان بزرگم وقتي خوابش نمي برد مي خورد تا زودي خوابش ببره بر مي داشتم و تو حلق نرد بونه فرو مي كردم تا از حال بره

واي چشت روز بد نبينه چه چشايي داشت ! عين چشاي اون جادوگره كه شبا توي موتورخونه ي خونمون چشاي سرخش مي د رخشيد

دلم مي خواست گريه كنم . ولي نه . من كم نمي آرم . اونقد ر اينجا مي شينم تا خوابش ببره

انگار ستاره ي خوشگل پر نورم خوابش گرفته بود . چشاش يواش يواش كوچيك مي شد . عين چشاي مادر بزرگم وقتي قصه ي شنگول و منگول و برام مي خوند

د لم شد ه بود پر از غصه . آخه بي مروت مگه دل بچه چقدر جا داره كه غصش ميدي؟ مامان بزرگ ميگه: دل بچه كوچيكه . اگه غصه بره توش مي تركه . عين باد كنك كه اگه زيادي بادش كني يهويي مي تركه و از ترس چشاي آ د م بسته مي شه . ولي آ خه ستاره ي من كه اينارو نميفهمه . آخه اون كه مهد كود ك نميره كه سواد ياد بگيره

اون داره خوابش مي بره . هر لحظه چشاش كوچيك تر مي شه . نورش هي كم و كم تر ميشه

سرمو پايين آوردم . واي ستارمو د يد م كه توي حوض وسط حياط نشسته بود . يهويي به سرم زد بد وم پايين لب حوض و از آب بگيرمش . ولي... نه! آخه مامان بزرگ مي گفت: توي حوض ماد ر حوض زند گي مي كنه و اون بچه هايي رو كه كنار حوض مي آنو با اون انگشتاي دراز سياه ترسناكش ميگيره و يه لقمه ي چپشون مي كنه . نه نمي تونم برم كنار خوض . نمي د ونم تو خوض خونه ي همه ي آد ما ماد ر حوض دا ره يا اون فقط تو حوض خو نه ي ما زند گي مي كنه؟ راستش اينو هيچ وقت نفهميد م

مي دوني به اون د رخت گيلاس وسط حياط كه شا خه هاش تا روي حوض اومد ه بود و تا د ستشو د راز مي كرد مي تونست ستارمو بچينه بد جوري حسود يم مي شد . آخه مگه چي مي شد اگه د ستاي منم عين د ماغ پينو كيو دراز مي شد؟

اونوقت مايش فقط يه خالي بند يه كوچولو بود

دلم مي خواست بلند بلند گريه كنم . مثه اون وقتايي كه الكي خود مو به مريضي مي زنم كه مهد نرم . ولي مي ترسيدم اگه بلند گريه كنم نرد بونه حواسش جم بشه و چشاش كه يه كمي گرم شده بود د وباره گشاد بشه . هنوز اميد داشتم كه خوابش ببره و تا دير نشده بپرم و ستارمو از آسمون بچينم

آخ چي مي شد اگه خدا مثه اون بچه هايي كه كاراي خوب ميكنن بهشون يه جفت بال واقعي جايزه مي د ه به منم يه جفت مي د اد؟

به خدا قول مي دم كه د يگه به گربه سياهه آب نپاشم . ديگه چشاي ما هيارو كور نكنم . حلزونا رو تو شيشه نندازم... توي همين فكرا بودم كه يهو د يدم: اي د ل غافل . همه ي آسمون پر از نور شد . باورم نميشد . د لم پر از غصه شد . خورشيد بد جنس از پشت اون كوه آبي بيرون اومد و ستاره ي خوشگلمو دزد يد

اي خدا مگه ميشه؟من اولين كسي بود م كه اونو پيد اش كرد م . اي خورشيد جر زن قبول نيست . جر زن عين پسر همسايمون كه وقتي قايموشك بازي مي كرديم جر مي زد و هنوز 10 نشد ه مي پريد و منو پيدا مي كرد

هاي هاي زدم زير گريه . انگشتام ديگه حس ند اشتن . د لم از غصه تركيد عين اون باد كنك قرمزه كه با سوزن تركوند مش . چون دل بچه ها خيلي كوچيكه . جاي غصه ند اره . افتادم زمين و با ته مونده ي جونم پاهامو به زمين كوبوند م . دلم مي خواست با اون تير كمون چوبيه يه تير تو قلب اين خورشيد بد جنس بزنم . عين اون تيرايي كه تو قلب نقاشي يام مي كشيدم . كاش از اون نرد بون بد اخلاق نمي ترسيد مو يه كلاه بوقيه قرمز سرش مي ذاشتم(از اون كلاهايي كه خانوم معلم سر بچه تنبلا مي ذاره) بين خودمون بمونه ها: خانوم معلم تا حالا 3_4 باري منو با اون كلاه ناقلاي قرمز جلوي بچه ها خيت كرده

آره مي خواستم با همون كلاهه آبروشو ببرم تا همه بفهمن كه اين خورشيده چقد ر زبون نفهمه . عين عروسكم كه هر چي باهاش حرف مي زنم فقط عين د يوار نگام مي كنه

از غصه نا نداشتم . يه گوشه نشستمو هق هق اشك ريختم . نميد ونم چرا ا.نقد ر گرمم بود؟ پيشونيم مثه اون بخاري غراضهه ي داغ كه هر وقت دستاي يخمو بهش مي چسبوندم بد جوري مي سوخت و حباباي كوچولو روش د ر مي اومد . پيشونيم مثه اون وقتايي شده بود كه سرمو الكي روي بخاري مي گرفتم تا داغ بشه و مامان فكر كنه تب كردم . از لپ چاقم يه ماچ بكنه و بگه: دخترم امروز مهد نرو . بخواب تا زود خوب بشي و اونوقت بخاري غراضهه يه اخمي بهم مي كرد كه دلم هوري ميريخت پايين . حسود نمي تونست يه روز خوش بهم ببينه

ولي اينبار به خدا كلمو روي اون نگرفته بودم . عجيبه خود ش د اغ شده بود . واي عجب كشفي كردم . اگه آدم شبا بياد بالا پشتبون توي سرما د نبال ستارش پيشونيش داغ داغ ميشه و مي تونه مهد كود كو د و د ره كنه . برو كه رفتيم . مامان مامان من تب كردم(مثه وقتايي كه كلك ميزنم گوشه ي چشمام تر ميشه) ولي اي بابا پس ستارم كجا رفت؟

همش تقصير اين نرد بون لعنتيه... مطمعنم خدا هيچ وقت بهش يه جفت بال واقعي جايزه نميد ه

او هنوز بيدار است

2005-01-10T02:00:00.000-08:00

سالها بود كه پوستين چرمين دهكده زير غبار آتشي به جان سوخته ورم كرده بود و از شومي بخت و تلخي وقت شكايتي نداشت و از قلب غمگينش هيچ انتظاري... سالها بود كه تاولهاي سرب گون فراموشي زينت پوست تفتيده و بي حس و روحش گرديده بود و بوي متعفن گوشت سوخته اش هواي مشامش . هيچ نوري نمي لرزيد. هيچ روحي نمي خنديد .و سكوتي ابدي...سالها به انتظار تو نشسته بود . به انتظار نسيم معطرت. خنكاي كام مفرحت و نگاه مشعشعت و اين انتظار ابدي پوستيني سنگين و چرمين و به دردآلوده را برايش به ارمغان آورده بود و عطر متعفن تاولهايش طعم وجود مرصعت را از خاطرش ربوده بود

تنهاي تنها

و او شبها مي نشست به انتظار صدايي يا كه كورسوي نگاهي. تامپ تامپ تامپ

و آتش وجودش شبانگاهان باز زبانه مي كشيد. قد راست مي كرد و با تمام قدرت به سويت روان مي شدو زمزمه كنان مي آمد كه " ترا من چشم در راهم شباهنگام " و همچون هزاران سال پيش سرابي بيش پذيراي گرماي جان سوزش نبود و اخگري زهراگين روحش را مي خراشيد. او مي دانست كه روزي خواهي آمد. خواهي آمد و سرماي وجودت تمامي سرابها را در هم منجمد خواهد ساخت و اين كوير پست تفتيده را روح خواهد بخشيد

او مي دانست . مي دانست كه زير آن پوستين چرمين تفتيده ي متعفن هنوز كورسويي از خون جوان تپنده تمناي تو را دارد. تمنايي سرخرده. وامانده. تنها مانده در اين كوير شوم هستي سوز

اما او هنوز بيدار است. سالهاست كه تمناي تو خواب و آرام دوشين از چشمانش ربوده و او هنوز مي راند. مي داند. مي دانسته و هماره در دل اين شبهاي جانسوز به غم آلوده ي قحبه گوش به قدمهاي آسماني و روحبخش تو خواهد سپرد

و تو شبي خواهي آمد و تو خود مي داني " كين سفر هرگز به سوي آسمان ها نيست. به سوي پهندشت بي خداوندي ست كه از هر جنبش نبضم هزاران اخترش پژمرده و پرپر به خاك افتند." او مي داند. تو نيز خواهي دانست. خواهي آمد. او هنوز بيدار است

صبح به خير باز تويي دوست قديمي. آه

2005-01-08T11:16:00.000-08:00

باز مو مورم ميشود. هر وقت تو مي آيي مورمورم مي شود و حس ميكنم كه هنوز زنده ام و آه كه باز با

تو فاش ميگويم

دوست قديمي بنشين. امروز زيبا تر شده اي. نميدانم چه رازي در ميان است؟

هر چه سال به سرت مي آيد زيباتر و پخته تر مي شوي. لپهايت گل انداخته. رنگ شقايق هاي وحشي

تو با من بودي. يادت مي آيد؟ لباسي سرخ بر تن داشتم و بغلي از شقايق وحشي در بر.

جسمي سخت گلويم را مي فشرد. گامهايم سنگين شده بود و طعمي تلخ و گس زبانم را به حلقومم چسبانده بود. دلم شور ميزد. به تو نگريستم. با سر تائيد كردي كه ادامه دهم. يك دو سه

پله ها را مي شمردم. انگار باري بر دوش داشتم. به هر زحمتي بود پله ها را طي كردم

و نوري زرد

چشمانم كورسويي را كه در مقابل داشتم مي بلعيدند. پا هايم فرمان نمي بردند. به سختي راه مي رفتم

كورسويي بي جانداري

به درگاه رسيدم. گلها نگران بودند. ضربان قلبم آرامش از آنها ربوده بود. كسي نبود

گلداني جستم. و گلها را يكي يكي در آن گذاردم. گلها متعجب مي نگريستند. نميدانم چه مدت بود كه با آنها سخن ميگفتم؟

و صدايي تامپ تامپ تامپ

بي اختيار بيرون دويدم. او بود... با قدمهايي مغرور و پر اطمينان چون هميشه

پشت در پنهان شدم و گوش به آهنگ قدمهايش سپردم. آيا باز همان سمفوني بود؟ آيا مي ايستد؟ آيا مي شنود؟

وارد اتاق شد. گلها سالها بود كه انتظار چنين لحظه اي را مي كشيدند. بادي به غبغب انداختند و با چشماني مفتون به او نگريستند. او را چه مي شد!؟ به حال خوذ نبود. متوجه گلها نبود. عطرشان را استشمام نمي كرد

گلها باز هم سعي كردند

ماشين حساب را از كنار گلدان برداشت و سخت مشغول شد

چشمانم ديگر نميديد. پرده اي از اشك شور مانع ديدن بودند و كلوخي در ميان گلو راه نفس را بسته بود

گلها به من نگريستند. سالها بود كه گوش به سخنانم سپرده بودند... ولي او آنها را نديد

ماشين حساب را زمين گذارد. او ديد! او ديد! نيم نگاهي به گلها انداخت. خميازه اي كشيد. كورسوي چراغ با دم او خاموش شد. او به خواب رفت. من مي شنيدم. صداي شكستن گلها بود. مي گريستند.

و من ...غمي جانكاه

صبح باز تو آمدي. دستي از ترحم بر بدن بي جانم كشيدي. سرماي وجودت باز مرا به خود آورد. اما اين بار سالها پير شده بودم. استخوانهاي فرتوتم مي لرزيدند و من گفتم : شبي سخت ... و باز صدايي در من شكست

تو به گلها نگريستي. متعجب بودي. باور نمي كردي. گلهاي پژمرده بر زمين ريخته بود و او ... هنوز در خوا ب بود

و من پيكر بي جان گلها را حمل كردم . چقدر سنگين بود . دستانم سوخت. پوستم تاول زد. آنها را بردم اما ما شين حساب هنوز روشن بود

و امروز

هزاران سال بر من گذشته و خوا ب چشمانم هنوز همان كورسوي نور است و گلدان خالي

وگلبرگهاي پژمرده ي هزارساله اما هنوز تفته و سوزنده

و باز پرده اي از اشك و حسرت

اما هزاران سال است كه كورسويي وجود ندارد و بادي تند بر من ميگذرد و تو رفته اي ... اما ماشين حساب هنوز همان جا روشن است

نشان از تو بي نشان

2005-01-08T01:40:00.000-08:00

قيرينه شبي است امشب! مشامم پر از هواي تو است. نميدانم كجا به سويت بيايم. هرچه بيشتر مي جويمت دورتر مي يابمت. انگار به قهقرا مي روم. باز اشعه هاي سيمگون مهتاب به باديه سرك كشيده است وخاطراتت را در جانم حل مي كند... دست در دست مهتاب به سويت روان شدم. ترا مي ديدم در هيچ . نسيم معطرت در ميان گيسوان كودكي گريز پاي به رقص درامده بود.بركه همه ايينه اي بود كه عكس ترا با مهر در بغل گرفته بود و صامت و بي صدا همچون اغوش پر مهر مادري بستر خوابهاي طلايي ات شده بود

ترا مي ديدم در ابر در باد در غنچه اي سر از خاك بر نيامده و در هيچ... ترا مي ديدم و نمي ديدم. حال عجيبي داشتم

تمام اعضاي شب نشان از تو بي نشان در خود داشت و چشمان من سرمست موسيقي نگاهت اشفته و پريشان خاطراتت را ابياري مي كرد. خاطراتت نهالي مي شد هزار ساله . نهالي جوان و فرتوت. خشك و شكسته و بي بار و بر كه با نسيمي نازك مي شكست و در عمق زمين فرو مي رفت. و باز تولدي دوباره و نهالي ديگر... و من سالهاست كه در شبهاي عميق ترا مي جويم و سرابي بيش نمي يابم